Gökyüzünün Emaneti Görseli
Gökyüzünün Emaneti

Haziran Rüzgârı

3. Sahne 2 dk okuma 8 okunma
24 Haziran 1969’da rüzgârla savrulan tül perdeler önünde Hangar Defteri’nin son satırını yazan Münevver
24 Haziran 1969’da rüzgârla savrulan tül perdeler önünde Hangar Defteri’nin son satırını yazan Münevver
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

1969 yılının Haziran ayında İzmir’in üstünde, 1914’teki o uzak yazı hatırlatan duru, sıcak bir imbat esiyordu. Ama 24 Haziran sabahı, evin odalarına alışılmadık, derin bir sessizlik çöktü.

24 Haziran 1969’da rüzgârla savrulan tül perdeler önünde Hangar Defteri’nin son satırını yazan Münevver

Cemal son birkaç haftadır yatağındaydı. Seksen altı yıllık ömrü boyunca ne bir kez sızlanmış ne de hastalığını başkalarına yük etmişti. O sabah da pencereyi biraz aralatmış, körfezden gelen taze deniz kokusunu içine çekerek uzanıyordu.

Münevver, yatağın başucundaki sandalyede oturmuş, kocasının yılların ve makinelerin izini taşıyan, artık iyice incelmiş elini avuçlarının arasında tutuyordu.

Kırk altı yıllık ortak bir ömür, odadaki güneş ışığının içinde ağır ağır gözlerinin önünden geçti. Preveze’den kopup gelmiş, kırılgan ama inatçı bir göçmen kız ile İzmir’in rıhtımından çıkıp gökyüzüne yükselen o az konuşan deniz subayının ömrü… 1917 baharında taş avluda içilen ilk kahve, Berlin’den gelen ölçülü mektup, rütbe engeli yüzünden ertelenen yıllar, 1922’de omuzlarda taşınırken utanan yüzü, Rasim Usta’nın yağ izli parmaklarıyla imzaladığı sade nikâh, gece yarısı çocukların maket uçaklarını tamir eden o ince şefkat…

“Rüzgâr iyi bugün Münevver,” diye fısıldadı Cemal, gözleri açık penceredeki mavi gökyüzünde. “Tam uçuş havası.”

“İyi Cemal,” dedi Münevver, sesini titretmemeye çalışarak. “Deniz de sakin.”

Cemal, başını hafifçe ona çevirdi. Yüzünde ne bir korku ne de yarım kalmış bir pişmanlık vardı. Tıpkı 1916 Kasım’ında motoru sustuğunda, hiç paniklemeden süzülüp iniş çizgisine oturduğu günkü gibi dingin ve huzurluydu.

“Defter…” dedi alçak sesle. “Hangar Defteri çocuklara kalsın. Rasim’in adı unutulmasın.”

“Unutulmaz Cemal,” dedi Münevver, kocasının elini usulca öpüp alnına koyarak. “Hiç unutulmaz.”

Cemal gözlerini yavaşça kapattı. Öğleye doğru, İzmir’in haziran rüzgârı penceredeki beyaz tül perdeyi hafifçe havalandırdığında, kırk beş yıl boyunca hem denizi hem gökyüzünü sessiz bir vakarla taşımış olan o büyük kalp huzurla durdu.

O akşam, ev halkı sessizce başucunda dua ederken, Münevver çalışma odasına geçip ceviz sandıktan Hangar Defteri’ni çıkardı. En son boş sayfayı açtı, Cemal’in 1949’da düştüğü emeklilik kaydının hemen altına, kendi temiz el yazısıyla son satırı yazdı:

24 Haziran 1969 — Pistte kalanların emeği olmasa hiçbir kanat yerden kesilmez. Defter kapandı; gökyüzü açık.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.