Üniformayı Asmak Görseli
Üniformayı Asmak

Beklenmedik Ziyaretçi

4. Sahne 3 dk okuma 6 okunma
1960’larda İzmir’de Cemal’in kapısını çalan Nermin Hanım ve oğlu Kerem
1960’larda İzmir’de Cemal’in kapısını çalan Nermin Hanım ve oğlu Kerem
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

1960’lı yılların başında, güneşli bir sonbahar ikindisinde İzmir’deki evlerinin kapısı iki kez usulca çalındı. Cemal, artık seksenine yaklaşmış ama sırtı hâlâ dimdik, yürüyüşü hâlâ ölçülü bir adamdı. Gazetesini sehpaya bırakıp koridora çıktı; Münevver kapıyı çoktan açmıştı.

1960’larda İzmir’de Cemal’in kapısını çalan Nermin Hanım ve oğlu Kerem

Eşikte, altmış yaşlarında, yüzünde derin ama vakur bir keder izi taşıyan beyaz başörtülü bir kadın ile yanında yirmi beş yaşlarında, uzun boylu, temiz yüzlü genç bir adam duruyordu.

“Buyurun, hoş geldiniz,” dedi Münevver, şefkatli bir merakla.

Genç adam, Cemal’i koridorun loşluğunda görünce saygıyla başını eğdi. “İyi günler efendim. Emekli Albay Cemal Bey’i arıyorduk. Rahatsız ettiğimiz için kusura bakmayın… Ben Kerem. Yanımdaki de annem, Nermin Hanım. Biz… Binbaşı Salih’in ailesiyiz.”

Cemal bir saniye kıpırdamadan durdu. Salih.

Genç adamın yüzüne daha dikkatle baktı: kaşlarının çizgisinde, gözlerinin o diri bakışında, 1924 yılında İzmir Hava Okulu’nda sıranın en önünde durup sabırsızlıkla pisti izleyen o yirmi bir yaşındaki Teğmen Salih’ten ince bir iz vardı.

“Hoş geldiniz evladım, hoş geldiniz Nermin Hanım,” dedi Cemal, sesi alışılmadık biçimde yumuşayarak. “Lütfen, içeri buyurun.”

Salona geçip oturdular. Münevver hemen mutfağa geçip taze çay demlemeye koyuldu. Odaya kısa, saygılı bir sessizlik çöktü.

“Babam sizi bize çok anlatırdı Albayım,” dedi Kerem, dizlerinin üstünde tuttuğu eski, aşınmış kahverengi deri bir cüzdanı göstererek. “Ben onu kaybettiğimizde henüz küçük bir çocuktum. Ama annem her zaman onun ilk hocasından, ‘Bana gökyüzünde korkmamayı değil, korktuğumda paniklememeyi öğreten adam’ diye bahsederdi.”

Nermin Hanım, sakin ama gözleri hafifçe nemli bir ifadeyle başını salladı. “Ankara’dan İzmir’e iş için gelmiştik Albayım. Adresinizi emekli derneğinden bulduk. Bir kapınızı çalıp elinizi öpmek, bir de…”

Kerem, elindeki eski deri cüzdanı yavaşça açtı. Cüzdanın en iç gözünden, sararmış, kat izlerinden iyice incelmiş ama özenle korunmuş küçük, üçgen biçiminde yırtık bir kâğıt parçası çıkardı.

“Babamın eşyaları bize teslim edildiğinde, cüzdanından annemin fotoğrafının hemen yanından bu kâğıt çıktı,” dedi Kerem, kâğıdı sehpaya doğru uzatarak. “Yıllardır bir muska gibi saklıyoruz. Bunu size geri vermeye değil—çünkü o artık bizim ailemizin en kıymetli emaneti—yalnızca sahibine, hâlâ yaşadığını göstermek için getirdik.”

Cemal, sehpaya bırakılan o küçük, yağ kokulu saman sarısı üçgen kâğıt parçasına baktı. Üstündeki soluk kurşun kalem yazısını gözlüğünü bile takmadan tanıdı.

Bir an nefesini tuttu. Sonra ağır adımlarla ayağa kalktı.

“Bir dakika müsaade edin,” dedi Cemal, sesi titremesin diye kelimeleri yavaşça seçerek. “Size bir şey getireceğim.”

Çalışma odasına yürüdü, ceviz sandığın kapağını açtı ve kırk yıldır sakladığı Hangar Defteri’ni kucağına alıp yeniden salona döndü.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.