Üniformayı Asmak Görseli
Üniformayı Asmak

Sandıktan Çıkan Defter

3. Sahne 3 dk okuma 7 okunma
Bir kış akşamı sandıktan çıkardığı Hangar Defteri’ndeki yırtık köşeye bakan Cemal
Bir kış akşamı sandıktan çıkardığı Hangar Defteri’ndeki yırtık köşeye bakan Cemal
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

1950’lerin sonuna doğru, yağmurlu bir Aralık akşamında İzmir’in üstüne ağır bir lodos çökmüştü. Pencere camlarına vuran iri yağmur damlaları, odanın sıcak sessizliğini daha da derinleştiriyordu. Münevver, salonda örgü örerken Cemal çalışma odasına geçip yıllardır kapağını nadiren açtığı o eski ceviz sandığın başına çömeldi.

Bir kış akşamı sandıktan çıkardığı Hangar Defteri’ndeki yırtık köşeye bakan Cemal

Sandığın kapağını kaldırdığında, içeriden bir anda kırk yıl öncesinin bütün kokuları yükseldi: ince bir hint yağı izi, sararmış kâğıt, kurutulmuş lavanta ve eski deri.

En üstte kadife astarlı İstiklâl Madalyası kutusu, onun yanında Haddehane’den kalma pirinç pergel, Rasim’in küçük pirinç kumpası ve kalın bez kaplı Hangar Defteri duruyordu.

Cemal defteri alıp çalışma masasına oturdu, masa lambasını yaktı. Sayfaları yavaş, saygılı parmaklarla çevirmeye başladı.

İlk sayfa: 25 Haziran 1914 — Ayastefanos, Deniz Şubesi. Rasim’in o düzgün, kurşun kalemli yazısı hâlâ bütün canlılığıyla duruyordu: “İçlerinden biri pervaneye elini koydu, korkmadı; sadece çivilerin başını saydı.” Cemal’in yüzünde hüzünlü ama sıcak bir tebessüm belirdi.

Sonraki sayfalar birer ömür gibi aktı elinin altından: Ağustos 1914’ün yıldızlı ilk havalanış kaydı, Şubat 1915’in Alman cetveli notu, Nisan 1915’teki Blériot fotoğrafı ve kadraj dışına atılan bakış, 11 Kasım 1916 bröve günü, Berlin’den gönderdiği mektubun yapıştırıldığı köşe, Kasım 1918’de mühürlenen kapıların kâğıdı, Konya’daki üç kırık uçak, şehit Teğmen Orhan’ın yarım kalmış satırı, Amasra’nın tuzu ve Eylül 1922’de İzmir meydanında yazılmış o tek satır…

Cemal, 1926 Nisan tarihli sayfaya geldiğinde parmakları bir an durdu.

Sayfada Teğmen Salih’in ilk yalnız uçuşunun dakikası, rüzgâr yönü ve iniş notu yazıyordu. Ama sayfanın sağ alt köşesinde, eliyle yırtılıp koparılmış üçgen biçiminde eksik bir boşluk vardı.

Cemal o yırtık kenara uzun uzun baktı. Bir anlığına 1926 Nisan’ındaki o serin İzmir akşamını, Rasim’in gülümseyerek kâğıdın köşesini koparıp Salih’e uzattığı anı bütün berraklığıyla hatırladı.

Salih, yıllar sonra—1940’ların ortasında, Doğu Anadolu’da sert bir kış fırtınasında gerçekleştirdiği bir görev uçuşunda—genç yaşta kaybedilmişti. Cemal o kara haberi aldığında günlerce konuşamamıştı.

Şimdi, aradan onca yıl geçtikten sonra o eksik köşeye bakarken içinden ince bir sızı geçti. Kim bilir, diye düşündü kendi kendine, o küçük kâğıt parçası da o fırtınada, Salih’le birlikte kaybolup gitmiştir.

Defteri usulca kapattı, avucunu aşınmış bez kapağın üstünde bir süre dinlendirdi. Dışarıda lodos şiddetlenmiş, yağmur camları dövüyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.