Üniformayı Asmak Görseli
Üniformayı Asmak

Sivil Hayatın Sessizliği

2. Sahne 3 dk okuma 7 okunma
İzmir balkonunda gazeteden havacılık haberlerini kesen emekli Cemal ve sardunyaları sulayan Münevver
İzmir balkonunda gazeteden havacılık haberlerini kesen emekli Cemal ve sardunyaları sulayan Münevver
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

1950’li yıllarda İzmir büyümüş, Kordon’da yeni binalar yükselmiş, sokaklarda otomobil sesleri çoğalmıştı. Ama Cemal ile Münevver’in evinde zaman hâlâ o eski, sakin ve dakik ritmiyle akıyordu.

İzmir balkonunda gazeteden havacılık haberlerini kesen emekli Cemal ve sardunyaları sulayan Münevver

Cemal, emekli olduktan sonra da sabah altıda uyanma alışkanlığını hiç bırakmadı. Önce pencereyi açıp körfezden gelen rüzgârın yönüne bakar, ardından tıraşını olup temiz, ütülü sivil gömleğini giyer, kahvaltı masasına otururdu. Çocuklar büyüyüp kendi yollarını çizmişti; oğulları Tarık da babasının izinden gidip havacılık mesleğini seçmişti.

Her sabah gazete geldiğinde Cemal önce havacılık haberlerine göz atardı. Yeni jet uçakları, yeni havaalanları, genç pilotların rekorları… Önemli gördüğü haberleri küçük makasıyla kenarından düzgünce keser, çalışma masasının çekmecesindeki sarı zarfa koyardı.

Bir sonbahar ikindisinde kapı çalındı. Münevver kapıyı açtığında, karşısında elinde not defteri ve fotoğraf makinesi taşıyan genç bir İzmir gazetecisi duruyordu.

“İyi günler hanımefendi,” dedi genç muhabir heyecanla. “Emekli Albay Cemal Bey’le görüşmek istiyordum. Kendisinin dünyanın ilk siyahi askerî pilotlarından biri olduğunu, Çanakkale’de ve Kurtuluş Savaşı’nda uçtuğunu öğrendik. Gazetemizde büyük bir röportaj ve fotoğraf serisi yapmak istiyoruz.”

Münevver gülümseyip Cemal’e seslendi. Cemal salondan gelip genç gazeteciyi nazikçe içeri buyur etti, ona bir fincan kahve ikram ettirdi. Genç muhabir, yarım saat boyunca heyecanla sorular hazırladığını, halkın bu büyük kahramanlığı bilmesi gerektiğini anlattı.

Cemal, tek kelime kesmeden genci sonuna kadar dinledi. Sonra her zamanki ölçülü, sakin sesiyle başını hafifçe iki yana salladı.

“İlginiz ve zahmetiniz için teşekkür ederim evladım,” dedi Cemal. “Ama ben röportaj vermem, gazetelere de fotoğraf çektirmem.”

Muhabir şaşırdı. “Ama Albayım, siz tarihe geçmiş bir öncüsünüz! Amerika’da olsa sizin hayatınız defalarca filme çekilirdi, kitaplar yazılırdı!”

Cemal’in dudaklarında hafif, dingin bir tebessüm belirdi. “Biz Amerika’da değiliz evladım, İzmir’deyiz. Bizim memleketimizde görevini yapan adam bunu gazete köşelerinde anlatmaz. Görevimizi yaptık, bunun reklamı olmaz. Asıl anlatılacak birileri varsa, gece yarısına kadar motor başında ter döken makinistleri, Konya’da üç kırık uçaktan bir kanat çıkaran ustaları, cepheden dönemeyen genç teğmenleri yazın.”

Genç gazeteci birkaç kez daha ısrar etti ama Cemal’in o nazik, kırılmaz sükûneti karşısında saygıyla başını eğip müsaade istedi.

Kapı kapandığında Münevver, kocasının yanına gelip gülümsedi. “Hiç değişmedin Cemal. 1922’de İzmir meydanında seni omuzlarına aldıklarında da aynı böyle kaçmıştın.”

“İnsan neyi niçin yaptığını kendi bildikten sonra, başkalarının alkışına ne hacet Münevver,” dedi Cemal, pencere kenarındaki koltuğuna oturup gazetesini yeniden eline alırken.

Ama o gün, gazetecinin gitmesinin ardından evin sessizliği Cemal’in zihninde eski bir sandığın kapağını hafifçe aralamıştı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.