Suyun Üstünde Kanat Görseli
Suyun Üstünde Kanat

Fransız Hocanın Yarım Kalan Dersi

3. Sahne 15 dk okuma 9 okunma
Yüzbaşı Mezeyrac’ın Fransa’ya dönmeden önce ders defterini masaya bırakması
Yüzbaşı Mezeyrac’ın Fransa’ya dönmeden önce ders defterini masaya bırakması
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

26 Haziran sabahı Marmara, bir gün önceki sisine inat cam gibi berraktı. Kıyıdaki eğimli ahşap kızaktan suya indirilen deniz tayyaresinin iki uzun şamandırası, dalgasız yüzeye oturur oturmaz hafifçe sallandı. Kıyıdaki çakıl taşlarının üstünde sabah güneşi parlıyor, uzaklardan Adalar’ın mor silueti seçiliyordu.

Yüzbaşı Mezeyrac’ın Fransa’ya dönmeden önce ders defterini masaya bırakması

İlk sırayı, Cemal’le birlikte donanmadan yeni gelen subaylardan Teğmen Galip almıştı. Galip yirmi dördünde, uzun boylu, hevesli, her an göğe fırlamaya hazır bir gençti. Deri başlığını çabucak bağlayıp kokpite atladığında, kıyıdaki Fransız yüzbaşı Marki De Gois De Mezeyrac elini kaldırıp tercüman aracılığıyla uyardı:

“Bugün havalanmak yok. Yalnızca su üstü kayma. Motoru yarım gazda tutun, şamandıraların suyla nasıl boğuştuğunu hissedin. Rüzgârı burnunuza alın. Lövyeyi bir gemi yekesi gibi değil, canlı bir kuşun boynu gibi tutun—ne çok sıkı, ne de başıboş.”

Motor çalıştı. Galip ilk yüz metrede suyu düzgünce yardı; ama açığa doğru biraz hızlanınca heyecanına yenilip gaz kolunu gereğinden fazla ileri itti. Şamandıraların önü bir anda kalktı, ardından gelen kısa bir Marmara soluğanı sol şamandırayı yana yatırdı. Galip refleksle lövyeyi sertçe sağa kırdı. Kanat ucu suya neredeyse bir karış yaklaştı, pervanenin savurduğu tuzlu su koca bir perde gibi gökyüzüne fışkırdı. Kıyıdaki herkesin nefesi bir saniyeliğine kesildi. Galip son anda gazı kesip motoru boğdu; tayyare yalpalayarak durdu.

Usta Rasim ile genç çırak İsmail, botlarını bile çıkarmadan dizlerine kadar suya girip tayyareyi kızağa doğru çektiler. Galip kokpitten inerken yüzü kıpkırmızıydı; hem utanmış hem de biraz sarsılmıştı. Mezeyrac ona kızmadı, yalnızca eldivenli elini omzuna koyup tercümana döndü: “Gemi suyu ezer, ama tayyare suyla pazarlık eder. Zorlarsan seni atar.”

Sıra Cemal’e geldiğinde, Rasim şamandıra bağlantılarını ve pervane uçlarını hızla yoklayıp başıyla “Temiz” işareti verdi. Cemal deri başlığını çenesinin altından sakin bir hareketle bağladı; gözlüklerini henüz indirmemişti, denizden gelen tuzlu serinliği son bir kez yüzünde hissetmek istiyordu. Kokpite yerleştiğinde, yıllardır alıştığı çelik köprüüstünün yerini şimdi ince ahşap çerçeveler, gergin teller ve yüzüne neredeyse iki karış mesafede duran yağ kokulu motor almıştı. Gözlüklerini gözlerine indirdi, ayaklarını dümen pedallarına yerleştirdi.

“Manyeto açık!”

Motor gürledi. Pervanenin rüzgârı bir anda Cemal’in göğsüne çarptı; şamandıraların önünden iki beyaz köpük şeridi ayrıldı. Rasim ile İsmail kanatları bırakıp geriye çekildiler. Tayyare, önce ağır bir tekne gibi suyu iterek ilerledi. Cemal gaz kolunu milim milim öne verdi. Hız arttıkça suyun direnci değişti; önce gövde ağırlaştı, sanki deniz tayyareyi aşağı çekip bırakmak istemiyordu, sonra burun hafifçe kalktı ve şamandıralar suyun karnından sıyrılıp yüzeyde kaymaya başladı.

Tuzlu serpinti gözlük camlarına vuruyordu. Gürültü o kadar büyüktü ki insan kendi nefesini bile duyamıyordu; ama Cemal motorun titreşiminden, kanadın sol ucuna vuran rüzgârın baskısından her şeyi tek tek okuyabiliyordu. Sağ pedala hafifçe dokundu. Tayyare, koca bir gemi gibi ağır dönmek yerine bir anda rüzgârın içine kıvrıldı. Cemal o saniyede anladı: gemide su seni yavaşlatır, hatanı bir nebze örterdi; burada ise her hareket anında karşılık buluyordu. Hiç acele etmedi. Ne havalanmaya kalkıştı ne de motoru zorladı. Kıyıya paralel uzun, düzgün bir yay çizip gazı usulca kesti. Şamandıralar yeniden suya gömüldü, köpükler sakinleşti ve tayyare adeta bir sandal gibi kızak önüne süzüldü.

Rasim suya girip sol kanadı tuttuğunda, gözlerinde neredeyse fark edilmeyen bir onay parıltısı vardı. Kıyıdaki Fransız yüzbaşı ise eldivenli elini hafifçe çırpıp tercümana döndü. Tercüman gülümseyerek Cemal’e çevirdi:

“Yüzbaşı diyor ki, deniz subayları genelde lövyeyi yeke sanıp fazla zorlar. Sizinki çok sakinmiş. Makineyi dinliyormuşsunuz.”

Cemal deri başlığını çıkarıp terli alnını elinin tersiyle sildi. “Makineyi dinlemezsek o da bizi dinlemez,” dedi kısaca.

İki gün sonra, 28 Haziran öğleden sonrasında dershanenin havası bambaşka bir ağırlıkla doldu. Deniz kenarındaki uzun ahşap barakada, kara tahtanın önünde Yüzbaşı Mezeyrac elindeki beyaz tebeşirle bir kanat kesiti çizmişti. Havadaki akış çizgilerini, hücum açısının kaç dereceyi geçerse kaldırma kuvvetinin nasıl aniden kopacağını anlatıyordu. Sıcak haziran güneşi açık pencerelerden içeri vuruyor, tebeşir tozu güneş huzmelerinin içinde ağır ağır süzülüyordu.

Cemal, ön sıradaki ahşap masada, Haddehane’den kalma pirinç pergeliyle defterine kanat açısını ölçekli olarak çiziyordu. Yanındaki Galip ve diğer iki deniz subayı da dikkatle not alıyordu.

Tam o sırada dershanenin kapısı hafifçe vurulup açıldı. Okul kâtibi, elinde yeni gelmiş bir telgraf kâğıdı ve katlanmış bir İstanbul gazetesiyle içeri girdi. Yüzü solgundu. Tercüman subayın kulağına eğilip birkaç kelime fısıldadı, sonra gazeteyi masanın kenarına bırakıp sessizce çıktı.

Tercüman subay bir an dondu, sonra Fransız yüzbaşının yanına yaklaşıp alçak sesle Fransızca bir şeyler söyledi.

Mezeyrac’ın tahtaya çizgi çeken eli havada durdu. Tebeşir, kara tahtanın tam ortasında ince bir kırık çizgi bırakıp sustu. Fransız subayın yüzündeki o her zamanki canlı, zarif ifade bir saniye içinde çekildi; yerini uzak, soğuk bir ciddiyet aldı. Gözlerini tahtadan ayırıp açık pencereden Marmara’nın uzak ufkuna baktı. Sanki o pencerenin ötesinde, binlerce kilometre uzakta bir şeyin koptuğunu duyuyordu.

“Ne olmuş?” diye fısıldadı Galip, kalemini bırakarak.

Tercüman subay yutkundu, sınıfa döndü. “Avusturya-Macaristan veliahtı Arşidük Franz Ferdinand… Bugün Saraybosna’da bir suikast sonucu öldürülmüş.”

Dershaneye keskin bir sessizlik çöktü. Dışarıdan yalnızca dalgaların kıyıya vuruşu ve uzakta bir martının cılız çığlığı duyuluyordu. Cemal elindeki pergeli defterin kenarına bıraktı. Aklına daha birkaç gün önce gemide, subay yemekhanesinde Üsteğmen Nuri’nin söylediği söz geldi: “Avrupa’da işler karışık, büyük bir harp çıkarsa o Fransız hocalar burada bir gün bile durmaz Cemal. Yarım kalırsınız.”

Yüzbaşı Mezeyrac, bir süre daha pencereden baktıktan sonra ağır bir nefes verdi, sınıfa döndü. Elindeki tebeşiri parmaklarının arasında düzeltti. Tercümana dönüp sakin, ama artık eski neşesini kaybetmiş bir sesle konuştu.

“Derse devam ediyoruz beyler,” dedi tercüman. “Siyaset başka şeydir, rüzgâr başka şey. Kanat, kimin hangi şehirde öldüğüne bakmaz; açısını kaçırırsanız düşer.”

Ama herkes biliyordu ki o gün kara tahtanın üstüne yalnızca tebeşir tozu değil, yaklaşan büyük bir fırtınanın gölgesi düşmüştü.

Temmuz ayı, Yeşilköy’de hem güneşin hem de haberlerin giderek kavurucu hale geldiği uzun, gergin günlerle geçti. Her sabah saat altıda Rasim motorları ısıtıyor, saat yedide subaylar sırayla suya inip taksi ve kısa sıçrayış denemeleri yapıyor, öğleden sonraları ise dershanede harita, pusula ve motor bilgisi çalışıyorlardı.

Cemal, bu kısa haftalarda neredeyse hiç boş durmadı. Ders bitiminde diğer subaylar koğuşa dinlenmeye çekildiğinde o hangara geçiyor, Rasim’le birlikte karbüratör ayarına, buji temizliğine, kanat gergi tellerinin nemle nasıl gevşediğine bakıyordu. Temmuz ortasında bir pazar günü izin alıp trenle Sirkeci’ye indiğinde, şehrin havasının da birkaç hafta öncesine benzemediğini gördü. Kıraathanelerin önünde insanlar gazetelerin etrafında toplanmış, alçak sesle Viyana’dan, Petersburg’dan, Berlin’den söz ediyordu. Karaköy rıhtımında yabancı bandıralı ticaret gemileri yüklerini yarım bırakıp aceleyle demir alıyordu.

Postaneden İzmir’den gelen bir mektup aldı. Annesi, her zamanki sade ve ölçülü diliyle evdeki herkesin iyi olduğunu, incirlerin bu yıl erken olgunlaştığını yazmış; ama son satıra küçük bir not düşmüştü: “Körfezde yabancı gemiler birer ikişer çekiliyor oğlum. Rıhtımda herkes fısıltıyla konuşuyor. Sen kendine iyi bak, aklını rüzgâra kaptırma.”

Cemal mektubu cebine koyup akşam treniyle Ayastefanos’a döndüğünde, Yüzbaşı Mezeyrac’ın son günlerde iyice içine kapandığını fark etti. Fransız hoca derslerde hâlâ kusursuz bir titizlikle anlatıyor, kıyıdaki denemelerde öğrencilerinin en küçük hatasını bile düzeltiyordu; ama ders bitince kimseyle sohbet etmiyor, doğruca küçük odasına çekilip Paris’ten gelen mektupları ve telgrafları okuyordu.

Temmuz’un son günlerinden birinde, akşam ezanına yakın bir saatte Cemal, ertesi sabahki rüzgâr düzeltme hesabı için dershaneye gidip tahtadaki tabloyu kontrol etmek istedi. Barakanın koridorunda yürürken, Mezeyrac’ın yarı aralık duran oda kapısından sarı bir lamba ışığı sızdığını gördü. İçeriden bir valiz tokasının metal tıkırtısı geldi.

Cemal kapının önünde bir an duraksadı. Geri dönmekle kapıyı çalmak arasında kaldı, sonra elini kaldırıp tahta kapıya iki kez hafifçe vurdu.

“Entrez,” dedi içeriden yorgun bir ses.

Cemal kapıyı aralayıp içeri baktı. Küçük odanın ortasındaki masada açık duran kahverengi bir deri valiz vardı. Üniforma ceketleri, iki çift eldiven, birkaç Fransızca kitap düzgünce katlanıp yerleştirilmişti. Masanın köşesinde yarısı soğumuş bir fincan kahve ve bir yığın açık telgraf kâğıdı duruyordu. Tercüman subay odada yoktu.

Mezeyrac başını kaldırıp Cemal’i görünce yüzünde hafif, buruk bir tebessüm belirdi. “Ah… Lieutenant Cemal,” dedi, eliyle içeri geçmesini işaret ederek.

Cemal içeri bir adım attı, şapkasını koltuğunun altına aldı. Fransızcası Haddehane’deki teknik terimlerden ve birkaç temel cümleden ibaretti; ama o odada uzun cümlelere zaten ihtiyaç yoktu. Açık duran valiz her şeyi anlatıyordu.

“Gidiyor musunuz, mon capitaine?” diye sordu Cemal, kelimeleri dikkatle seçerek.

Mezeyrac yavaşça başını salladı. Masanın üstündeki katlanmış resmî telgrafı parmağının ucuyla dokunup kenara itti. “Fransa çağırıyor,” dedi ağır, anlaşılır bir Fransızcayla. “Avrupa yanıyor Cemal. Birkaç güne kalmaz bütün sınırlar kapanır, trenler durur. Benim yerim artık kendi filomun yanı.”

Cemal sessizce başını eğdi. Bir asker için çağrıldığı yere gitmekten daha tabii bir şey yoktu; bunu herkesten iyi bilirdi. “Anlıyorum efendim,” dedi Türkçe, sonra ekledi: “Bon voyage.”

Fransız yüzbaşı bir an Cemal’e baktı. Bakışlarında ne bir yabancılık ne de mesafe vardı; yalnızca aynı gökyüzüne bakan, ama yarın belki de farklı bayraklar altında, karşı cephelerde uçmak zorunda kalacak iki askerin o garip, ağır hüznü vardı.

Mezeyrac masadaki siyah bez kaplı, kalın bir defteri eline aldı. Sayfalarının arasında kurşun kalemle çizilmiş deniz tayyaresi şemaları, rüzgâr açısı tabloları, suya iniş ve dalga yüksekliği hesapları görünüyordu. Sayfalardan birini açtı: yarım bırakılmış bir ağırlık merkezi ve pervane torku hesabı vardı. Parmağıyla çizimin altındaki boşluğu gösterdi.

“Bu dersi yarın anlatacaktım,” dedi yumuşak bir sesle. Defteri kapattı; bir an valize koyacak gibi yaptı, sonra vazgeçip masanın üstünden Cemal’e doğru itti. “Non. Bu burada kalmalı. Benim dersim yarım kaldı. Ama sizin gökyüzünüz burada kalıyor.”

Cemal şaşkınlıkla deftere baktı. Mezeyrac parmağıyla önce defteri, sonra Cemal’in göğsünü işaret etti. “Senin elin sakin, Cemal. Acele etmiyorsun. Bu işin sırrı cesaret değil, soğukkanlılık. Gökyüzünde rüzgâr kimsenin bayrağına bakmaz; yalnızca hesaba bakar. Devam et.”

Cemal, defteri iki eliyle aldı. Kapağı hâlâ hocasının elinin sıcaklığını taşıyordu. “Teşekkür ederim efendim,” dedi. “Yarım kalmayacak.”

Mezeyrac başını hafifçe eğdi, elini uzattı. İki subay, yarım kalmış bir yazın ve başlamak üzere olan büyük bir savaşın eşiğinde birbirlerinin elini uzun, sessiz bir saygıyla sıktılar.

Ertesi sabah, saat altıda Yüzbaşı Mezeyrac küçük bir faytonla Ayastefanos istasyonuna doğru uzaklaşırken, hangar önündeki meydanda tuhaf bir boşluk vardı. Rüzgâr torbası kıyıdan esen sabah serinliğiyle hafifçe dalgalanıyor, ama kimse tayyareleri kızağa çekmek için emir vermiyordu.

Yeni gelen deniz subaylarından Galip ve bir diğer arkadaşı, dershanenin verandasında oturmuş, endişeli seslerle konuşuyordu.

“Gördün mü işte,” dedi Galip, sigarasını sinirli bir hareketle parmaklarının arasında çevirerek. “Daha bir kez bile tam havalanamadık, hocamız gitti. Şimdi kime soracağız? Kim öğretecek bize bu mereti uçurmayı? Belli ki bu okul kapanır, bizi de gemilere geri yollarlar.”

Diğeri başını salladı. “Zaten seferberlik lafı dolaşıyor. Savaş çıkarsa tayyareyle uğraşacak vakit mi kalır? Yeni hoca gelene kadar aylar geçer.”

Cemal, verandanın hemen yanından geçerken adımlarını yavaşlatmadı; tartışmaya da girmedi. Koltuğunun altında Mezeyrac’ın bıraktığı siyah bez kaplı ders defteri vardı. Doğruca ahşap hangara doğru yürüdü.

Hangarın kapısı her zamanki gibi aralıktı. İçeride, tezgâhın başında Usta Rasim elindeki yağdanlığı temizliyor, İsmail ise yere dökülen küçük cıvataları mıknatısla topluyordu. Cemal içeri girince Rasim başını kaldırdı.

“Gitti mi Fransız yüzbaşı?” diye sordu Rasim, sesinde şaşkınlık yoktu; sanki bunu günlerdir bekliyordu.

“Gitti usta,” dedi Cemal, tezgâhın yanına yaklaşıp siyah defteri düz bir yere bırakarak. “Bu sabah trene bindi.”

İsmail başını yerden kaldırıp endişeyle baktı. “Usta, şimdi hangar kapanacak mı? Biz yine tersaneye mi döneceğiz?”

Rasim hemen cevap vermedi; gözlerini Cemal’e dikti. “Ne diyorsun efendim? Dışarıdakiler gemilere dönmekten söz ediyormuş.”

Cemal, siyah defterin kapağını açtı. İlk sayfada, Fransız yüzbaşının temiz el yazısıyla çizilmiş bir deniz tayyaresi profili ve altına düşülmüş rüzgâr açıları vardı. Parmağıyla çizimin kenarına dokundu.

“Dönmek yok Rasim Usta,” dedi Cemal, sesi hangarın ahşap duvarlarında yankılanmadan, ama tok ve kesin bir biçimde çıktı. “Motor burada, kanat burada, deniz burada. Fransızca bilmesek de rakamlar aynı, rüzgâr aynı. Şu notları birlikte okuyacağız, eksiklerini tamamlayacağız. Bir hoca gitti diye gökyüzü kapanmaz.”

Rasim’in yüzünde o ağır, nadir gülümsemesi yeniden belirdi. Elindeki üstübüyü tezgâha bıraktı, çekmeceden kendi yağ lekeli Hangar Defteri’ni çıkardı ve Fransız yüzbaşının siyah defterinin tam yanına koydu. İki defter, ahşap tezgâhın üstünde yan yana duruyordu: biri Avrupa’nın mühendisliğinden kalan yarım kalmış bir miras, diğeri Ayastefanos’un yağ ve tuz kokan emeği.

“Öyleyse,” dedi Rasim, iki deftere birden bakarak, “İsmail, şu gaz lambasının fitilini biraz daha aç, bir de çay demle. Akşama kadar işimiz uzun. Önce şu çizimleri bizim dile, sonra da bizim motorlara çevireceğiz.”

Cemal ceketinin düğmelerini çözdü, pirinç pergelini cebinden çıkarıp tezgâha koydu. Mezeyrac’ın yarım bıraktığı ağırlık merkezi sayfasını açtılar. Cemal pergelle şamandıra boyunu ölçüp ölçeği hesaplıyor, Rasim ise karşısında kendi Hangar Defteri’ne her ölçünün yanına 1 numaralı tayyarenin gerçek ağırlığını, dolu yakıt deposuyla değişen dengesini ve pervane çekişini not ediyordu. Fransızca kelimeler anlamını yitirmiş, yerini rakamların, açıların ve makinenin evrensel diline bırakmıştı.

Saatler ilerledi. Dışarıda hava karardı, Marmara’nın rüzgârı hangarın ahşap kapısına hafifçe vurmaya başladı. İsmail’in getirdiği teneke maşrapalardaki çaylar iki kez tazelendi. Cemal’in gözleri yorgunluktan hafifçe kızarmıştı, ama zihni hiç olmadığı kadar berraktı. Siyah defterdeki son rüzgâr tablosunu da kendi defterine geçirdiğinde başını kaldırıp Rasim’e baktı.

“Yarın sabah değil ama birkaç güne,” dedi Cemal, sesi alçak ama kesin bir kararla, “suyun üstünden artık yalnızca kaymayacağız usta. Havalanacağız.”

Rasim, kalemini Hangar Defteri’nin arasına koyup başını salladı. “Motoru hazır ederim efendim. Rüzgârı da birlikte ölçeriz.”

Dışarıda Avrupa adım adım büyük bir savaşa yürürken, Ayastefanos’taki iki ahşap hangarın içinde bir deniz subayı ile bir başmakinist, yarım kalmış bir dersi kendi elleriyle tamamlamaya koyulmuştu. Ve o gece, hangarın lambası sabaha karşıya kadar sönmedi.

Gece yarısına doğru, iki defterin başındaki hesaplar kâğıtta tamamlandığında Cemal başını kaldırdı. Tezgâhın üstünde küçük kâğıt parçaları, kurşun kalem talaşları ve soğumuş çay maşrapaları vardı. Gözleri hangarın ortasında loş ışık altında bir deniz kuşu gibi sessizce bekleyen 1 numaralı tayyareye kaydı.

“Kâğıt üzerinde denge noktası şamandıra bağının on santim gerisinde çıkıyor Rasim Usta,” dedi Cemal, ayağa kalkıp pergeli cebine koyarken. “Ama dolu yakıt deposu ve benim ağırlığımla bunun gerçekte nereye kaydığını görmeden suya inmek doğru olmaz.”

Rasim tabureden indi, gaz lambasını çengelinden alıp eline verdi. “Doğru efendim. Fransız yüzbaşı hep ‘ağırlık merkezini gözle değil, ip ve şakülle ölçün’ derdi. İsmail, köşedeki kalın kendir ipiyle pirinç şakülü getir bakalım.”

Üçü birlikte tayyarenin yanına geçtiler. Lamba ışığı ahşap kanat kaburgalarının arasından geçip hangarın yüksek tavanında dev, titrek gölgeler oluşturuyordu. Rasim, üst kanadın orta kirişine şakülü bağladı; ip, gövdenin hemen yanından aşağı doğru hareketsiz sarktı. Cemal, ceketini tezgâha bırakıp kokpite tırmandı, koltuğa oturdu ve ellerini sanki havadaymış gibi lövyeye yerleştirdi. Ayaklarını pedallara bastı.

“Şimdi bak bakalım usta,” dedi yukarıdan. “Şakül nereyi gösteriyor?”

Rasim yere diz çöküp lambayı yaklaştırdı. “Tam işaretlediğimiz çivinin iki parmak gerisinde efendim. Yani burun, tahmin ettiğimizden bir nebze daha hafif kalıyor. Rüzgâr önden sert gelirse ilk kalkışta burnu fazla dikmek ister.”

“O zaman kalkışta lövyeyi kendime çekmeyeceğim,” dedi Cemal, gözlerini kapatıp hareketi zihninde canlandırarak. “Önce kuyruk sudan kurtulana kadar burnu düz tutacağım, hızı toplayınca kendiliğinden bırakacak kendini.”

“İşte bu,” dedi Rasim, başını kaldırıp gülümseyerek. “Bunu kâğıttan okuyan ezberler, ama burada kokpitte oturan hisseder.”

Tam o sırada hangarın aralık duran sürgülü kapısından içeri bir gölge düştü. Üçü de başını çevirdi. Kapının eşiğinde, sabah verandada okulun kapanacağından yakınan Teğmen Galip duruyordu. Üzerinde gecelik kaputu vardı; yüzünde hem mahcubiyet hem de merak okunuyordu.

“Kusura bakmayın,” dedi Galip, içeri bir adım atarak. “Koğuştan hangarın ışığını görünce bir arıza mı çıktı diye baktım.”

Cemal kokpitten inip yere atladı. “Arıza yok Galip. Yüzbaşı Mezeyrac’ın bıraktığı ağırlık merkezi hesabını tayyare üzerinde deniyorduk.”

Galip’in gözleri tezgâhta yan yana açık duran iki deftere, sonra da kanattan sarkan pirinç şaküle kaydı. Bir an sessiz kaldı, sonra başını hafifçe eğdi. “Sabah biraz boş konuştum Cemal. Hoca gidince her şey bitti sandım. Ama görüyorum ki burada biten bir şey yok.”

“Bitip bitmeyeceğine biz karar vereceğiz,” dedi Cemal, sesinde en ufak bir sitem olmadan. “İstersen yarın sabah erken gel. Sabah altıda Rasim Usta motoru ısıtacak; önce şu denge hesabını birlikte tekrarlarız, sonra da sırayla suya ineriz.”

Galip’in yüzü aydınlandı. İlk kez o sabahki yenilmiş ifadesi silinip yerini yeniden ilk günkü hevese bıraktı—ama bu kez daha ölçülü, daha ağırbaşlı bir hevesti bu. “Gelirim,” dedi kesin bir sesle. “Saat altıda buradayım. İyi geceler Rasim Usta.”

“İyi geceler efendim,” dedi Rasim, elindeki şakülü dikkatlice toplayarak.

Galip karanlığın içinde koğuşa doğru uzaklaşırken, Cemal ile Rasim kısa bir an birbirlerine baktılar. İkisi de tek kelime etmedi; çünkü söylenecek söz kalmamıştı. Hangarın içinde yalnızca iki adam değil, artık yarım kalmış bir okulun bütün yükünü sırtlanmaya hazır küçük bir ekip vardı. Rasim lambayı üfleyip söndürdüğünde, dışarıdaki Marmara’dan gelen poyraz hangarın ahşap kapısını usulca yokladı—sanki yarın sabahki uçuş için onları şimdiden çağırıyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.