Masa Başında Gökyüzü Görseli
Masa Başında Gökyüzü

Evdeki Disiplin, Evdeki Şefkat

2. Sahne 3 dk okuma 8 okunma
Gece lambası altında çocuklarının kırık maket uçağını onaran Cemal’i kapıdan izleyen Münevver
Gece lambası altında çocuklarının kırık maket uçağını onaran Cemal’i kapıdan izleyen Münevver
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

1930’ların ortasında İzmir’deki evleri, tıpkı Cemal’in eski gemi makineleri gibi sessiz, dakik ve şaşmaz bir düzenle işlerdi. Sabah altıda uyanılır, akşam yedide eksiksiz sofraya oturulurdu. Cemal’in evde sesi hiç yükselmezdi ama bir tek bakışıyla odadaki bütün dağınıklık kendiliğinden toplanırdı. Komşular dışarıdan bakınca onun çok katı, otoriter bir asker baba olduğunu düşünürdü.

Gece lambası altında çocuklarının kırık maket uçağını onaran Cemal’i kapıdan izleyen Münevver

Ama Münevver, o katı üniformanın altındaki ince kalbi herkesten iyi bilirdi.

O akşam yemekte, on yaşındaki oğulları Tarık elindeki ince tahtadan yaptığı küçük maket tayyareyi masanın kenarına bırakmıştı. Kanadı gün içinde bahçede düşüp ikiye çatlamış, pervanesi yerinden çıkmıştı.

“Yemek masasında oyuncak olmaz Tarık,” dedi Cemal, her zamanki ölçülü ama kesin sesiyle. “Önce yemeğini bitir, ödevini tamamla, sonra oyuncaklarınla ilgilenirsin.”

Tarık, başını eğip “Peki baba” dedi; ama göz ucuyla kırık kanada bakarken dudakları hafifçe büküldü. Sekiz yaşındaki kız kardeşi Leyla ise abisine fısıltıyla “Üzülme, yarın tutkalla yapıştırırız” dedi.

Saat dokuz buçukta çocuklar odalarına çekilip uyuduklarında, eve derin bir İzmir gecesi sessizliği çöktü. Münevver, mutfakta ertesi sabahın kahvaltılığını hazırlayıp salona döndüğünde, Cemal’in hâlâ ayakta olduğunu gördü.

Salondaki çalışma masasının üstünde tek bir küçük masa lambası yanıyordu. Cemal, üniforma ceketini sandalyenin sırtına asmış, beyaz gömleğinin kollarını dirseklerine kadar sıvamıştı. Gözlüklerini burnunun ucuna indirmiş, önünde Tarık’ın kırık tahta maket tayyaresi duruyordu.

Münevver kapının eşiğinde hiç ses çıkarmadan durup izledi.

Cemal, Haddehane’den kalma o eski küçük çakısıyla ince bir çıta parçasını milim milim yonttu, kırık kanadın altına gizli bir destek tutturdu, tutkalın fazlasını temiz bir bezle sildi. Sonra küçük pervanenin gevşemiş çivisini penseyle özenle düzeltti, kanadın dengesini tıpkı yıllar önce Yeşilköy’de yaptığı gibi parmağının ucunda ölçtü.

Bütün bunları yaparken yüzünde ne o askerî sertlik ne de mesafe vardı; yalnızca çocuklarına duyduğu, kelimelere dökmeyi bilmediği ama ellerinin emeğiyle gösterdiği o derin, sessiz şefkat vardı.

İşi bittiğinde maketi dikkatlice üfleyip kurumasını bekledi, sonra ayağa kalkıp çocukların odasına doğru yürüdü. Münevver hemen kenara çekilip gülümsedi.

Cemal, Tarık’ın başucundaki komodinin üstüne tamir edilmiş, kanadı eskisinden bile sağlam maket tayyareyi usulca bıraktı. İki çocuğun da üstündeki ince pikeyi omuzlarına kadar çekti, bir saniye başlarında bekledi, sonra sessizce odadan çıktı.

Salona döndüğünde Münevver’i gülümseyerek kendisine bakarken görünce hafifçe mahcup oldu, gözlüklerini çıkardı.

“Kanadı ters yapıştırmış,” dedi Cemal, sanki kendini savunur gibi. “Yarın uçurmaya kalksa yine kırılırdı. Düzeltiverdim.”

Münevver yanına yaklaşıp koluna dokundu. “İyi yapmışsın Cemal,” dedi yumuşak bir sesle. “Biliyor musun, Tarık geçen gün bana ‘Ben de büyüyünce babam gibi pilot olacağım’ dedi.”

Cemal bir an durdu; gözlerinin içinde hem bir babanın sessiz endişesi hem de eski bir tayyarecinin derin gururu aynı anda parladı.

“Önce elini titretmeden marangozluğu, hesabı öğrensin,” dedi Cemal gülümseyerek. “Gökyüzü o zaman ona da açılır.”


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.