Lövyeyi Başkasına Bırakmak Görseli
Lövyeyi Başkasına Bırakmak

Çift Kumandalı İlk Uçuş

2. Sahne 3 dk okuma 6 okunma
Çift kumandalı uçuşta panikleyen Teğmen Salih’in omzuna sakinleştirici elini koyan Cemal
Çift kumandalı uçuşta panikleyen Teğmen Salih’in omzuna sakinleştirici elini koyan Cemal
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

Teğmen Salih, üç haftalık hangar eğitiminin ardından ilk kez çift kumandalı eğitim tayyaresinin ön kokpitine oturduğunda, kalbinin göğsünde bu kadar hızlı vuracağını hiç tahmin etmemişti. Harbiye’de hiçbir sınavda eli titrememişti; ama şimdi önünde ahşap lövye, hemen arkasında ise Yüzbaşı Cemal oturuyordu.

Çift kumandalı uçuşta panikleyen Teğmen Salih’in omzuna sakinleştirici elini koyan Cemal

Cemal, diğer hocalara hiç benzemiyordu. Bağırmazdı, azarlamazdı, uzun nutuklar çekmezdi. Hata yaptığınızda yalnızca iki saniye susar, gözlerinizin içine öyle sakin ve ağır bakardı ki insan o bakışın altında ter içinde kalırdı.

“Kalkış senin Salih,” dedi Cemal, arka kokpitten eğilip omzunun üzerinden konuşarak. “Benim ellerim dizlerimde olacak. Yalnızca tehlike olursa dokunurum. Rüzgârı unutma, lövyeyi sıkma.”

“Emredersiniz komutanım!”

Motor gürledi. Salih gaz kolunu öne itti. Tayyare pistte hızlandı, biraz sola çekmek istedi; Salih sağ pedalla düzeltti ve kısa bir koşunun ardından tekerlekler İzmir toprağından kesildi.

Yükselirken Salih’in içine tarif edilmez bir coşku doldu. Aşağıda Gaziemir’in tarlaları, uzakta İzmir Körfezi’nin parlayan mavisi açılıyordu. Ama heyecanından farkında olmadan lövyeyi öyle sıkı kavramıştı ki parmak boğumları bembeyaz olmuştu.

On beş dakikalık düz uçuş ve dönüşlerin ardından Cemal elini kaldırıp iniş işareti verdi. Salih geniş bir yay çizip pist hattına girdi, gazı kıstı ve alçalmaya başladı.

Tam pistin başındaki ağaçların hizasında, on beş metre irtifadayken, o ana kadar karşıdan düzenli esen imbat birdenbire kesildi.

Tayyare, altından halı çekilmiş gibi bir anda birkaç metre aşağı çöktü. Sol kanat hafifçe yattı.

Salih’in nefesi kesildi. Paniğe kapılıp refleksle lövyeyi hızla göğsüne çekmek ve aynı anda gazı kökleme telaşına düştü—eğer öyle yapsaydı burun dikilecek, hız sıfırlanacak ve piste sertçe çakılacaklardı.

Tam o saniyede, arkasından ne bir bağırtı geldi ne de çift kumandalı lövye zorla elinden çekildi.

Bunun yerine, arka kokpitten uzanan Cemal’in eli, Salih’in sağ omzuna ağır, sıcak ve kaya gibi sakin bir baskıyla dokundu. Tek bir hareket, tek bir sessiz işaret: Dur. Nefes al. Lövyeyi bırakma, düzelt.

O dokunuş, Salih’in panik içindeki zihnini bir anda berraklaştırdı. Burnu dikmekten vazgeçti, kanadı yumuşakça düzeltti, gazı yalnızca çeyrek açıp hızı topladı ve tekerlekleri pistin ortasına hafif bir sarsıntıyla ama sapasağlam indirdi.

Tayyare hangar önünde durduğunda Salih’in alnından şakaklarına ter süzülüyordu. Gözlüklerini çıkarıp arkasına döndü.

“Komutanım…” dedi sesi titreyerek. “Rüzgâr kesilince çok korktum. Neden lövyeyi benden almadınız?”

Cemal arka kokpitten inip kanadın kenarına yaslandı, yüzünde o nadir, ince tebessüm vardı.

“Alsaydım, bir dahaki sefer yalnız uçtuğunda yine benim elimi arardın Salih,” dedi sakin bir sesle. “Oysa kendin düzelttin. Korku geçti, uçak indi.”

Kenarda kronometreyle inişi izleyen Usta Rasim, gülümseyerek Hangar Defteri’ni açtı ve sayfanın kenarına o günün notunu düştü: “Öğretmenlik, korktuğun anda elini lövyeye uzatmamayı öğrenmektir. Cemal Bey bugün üç kez elini havada tutup geri çekti. Teğmen Salih pişiyor.”


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.