Karadeniz’in Sisi Görseli
Karadeniz’in Sisi

Büyük Taarruz Haberi ve Batıya Çağrı

4. Sahne 3 dk okuma 8 okunma
Amasra günbatımında Büyük Taarruz ve İzmir çağrısı telgrafını okuyan Cemal ile Usta Rasim
Amasra günbatımında Büyük Taarruz ve İzmir çağrısı telgrafını okuyan Cemal ile Usta Rasim
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

1922 yılının Ağustos sonu Amasra’ya sıcak, ama her an patlamaya hazır bir bekleyişle geldi. Günlerdir telgrafhanenin önünde küçük kalabalıklar toplanıyor, Ankara’dan gelecek tek bir satır haber bekleniyordu.

Amasra günbatımında Büyük Taarruz ve İzmir çağrısı telgrafını okuyan Cemal ile Usta Rasim

Ve o haber, 30 Ağustos’un hemen ardından rüzgâr gibi düştü limana: Afyon yarılmış, Dumlupınar’da düşman hattı çökmüş, Türk ordusu batıya—Akdeniz’e ve İzmir’e—doğru yürüyüşe geçmişti.

Haberin duyulduğu an, Amasra koyundaki küçük cephane takaları peş peşe düdüklerini çalmaya başladı. Kıyıdaki balıkçılar, kadınlar, çocuklar iskeleye koştu; birbirine sarılanların, gözyaşlarını gizlemeden gülenlerin sesi kalenin eski taş duvarlarında yankılandı.

Cemal, ahşap kızağın başında durmuş, elindeki telgraf kopyasını ikinci kez okuyordu. Gözleri tek bir kelimenin üstünde takılı kaldı: İzmir.

Üç yılı aşkın süredir o şehrin adını yalnızca içinden fısıldamıştı. Annesini, kardeşlerini, Konak sırtlarındaki o beyaz badanalı taş avluyu ve kapı eşiğinde kendisine mendilini uzatan Münevver’i… Her gece uyumadan önce aklından geçen o uzak şehir, şimdi ilk kez yeniden ulaşılabilir bir gerçeklikti.

İki gün sonra, istasyon komutanı elinde yeni bir görev emriyle hangara girdi. Yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.

“Gözün aydın Yüzbaşı Cemal,” dedi komutan. “Batı Cephesi Hava Kuvvetleri’nden emir geldi. İzmir ve Ege kıyı hattının gözetlenmesi ve kıyı güvenliği için deniz tayyarecisi talep ediliyor. Senin, Başmakinist Rasim’in ve İsmail’in batıya intikaliniz emredildi.”

Cemal bir saniye sustu; yutkundu. Sesinin titremeden çıkmasına özen göstererek hazır ola geçti. “Emredersiniz efendim. Hemen hazırlanıyoruz.”

O akşam, alet sandıklarını toplarken hangardaki hava, 1920 Mart’ında İstanbul’da gizli kayıkhanede yaşadıkları o karanlık geceye hiç benzemiyordu. Bu kez fenerleri saklamıyorlardı; kapılar ardına kadar açıktı, içeride hem gülüşmeler hem de tatlı bir telaş vardı.

Usta Rasim, pirinç kumpası, manyeto anahtarlarını, en sağlam bujileri ve kalın bez kaplı Hangar Defteri’ni deri sırt çantasına özenle yerleştirdi. Genç çırak Ömer bile artık gözleri parlayarak sandıkları bağlıyordu.

“Hatırlıyor musun efendim?” dedi Rasim, sırt çantasının tokasını sıkarken. “İki buçuk yıl önce İstanbul’dan karanlıkta, projektör altında kaçarken ‘bir gün bu kapılar yeniden açılacak’ demiştin. Şimdi gün ışığında, başımız dik gidiyoruz. Hem de senin memleketine.”

Cemal, ceketinin iç cebine elini götürdü. Yıllardır yanında taşıdığı, kenarı ince Rumeli oyalı beyaz mendil hâlâ oradaydı—artık biraz yıpranmış, ama tertemiz.

“İzmir’e dönüyoruz usta,” dedi Cemal, gözleri uzak batı ufkunda. “Hem de bu kez yalnızca izinli bir subay olarak değil.”

Ertesi sabah güneş Amasra’nın yeşil tepelerinden yükselirken, Cemal, Rasim ve İsmail, Anadolu’nun batıya açılan yoluna koyuldular. Önlerinde İzmir’in dumanlı ama özgürlüğüne kavuşmak üzere olan gökyüzü vardı.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.