Şehir Kefil Oldu Görseli
Şehir Kefil Oldu

İstiklâl Madalyası ve Sessiz Akşam

4. Sahne 3 dk okuma 7 okunma
Tören sonrası İstiklâl Madalyası’nı sessizce kutusuna koyan Cemal ve çay getiren Münevver
Tören sonrası İstiklâl Madalyası’nı sessizce kutusuna koyan Cemal ve çay getiren Münevver
Bu bölümdeki sahneler
1 2 3 4

Cumhuriyet ilan edileli birkaç ay olmuştu. 1924 yılının ılık bir bahar sabahında İzmir’deki askerî tören alanı, son on yıldır gördüğü bütün yorgunluklardan arınmış gibiydi. Bandolar marş çalıyor, yeni dikilmiş bayraklar körfezden esen imbatla dalgalanıyordu.

Tören sonrası İstiklâl Madalyası’nı sessizce kutusuna koyan Cemal ve çay getiren Münevver

Törenin ortasında, Millî Mücadele’de görev almış subayların isimleri tek tek okundu. Sıra Cemal’e geldiğinde bir adım öne çıktı. Komutan, kırmızı şeritli pirinç İstiklâl Madalyası’nı Cemal’in göğsüne iliştirdi ve elini kuvvetle sıktı.

“Konya’dan Amasra’ya, Amasra’dan İzmir semalarına kadar hizmetin büyüktür Yüzbaşı,” dedi komutan. “Ayrıca yeni görevin de hayırlı olsun: bugünden itibaren İzmir Hava Okulu’nda uçuş öğretmeni olarak genç Cumhuriyet’in ilk pilotlarını sen yetiştireceksin.”

Cemal selam verip yerine döndü. Alkışlar yükseldi, birkaç gazeteci fotoğraf çekmek için yaklaştı; ama Cemal her zamanki gibi kalabalığın ortasında uzun süre kalmadı. Tören biter bitmez, kenarda kendisini gururla izleyen Usta Rasim’le kısa bir selamlaşmanın ardından doğruca evine yürüdü.

Akşamüstü, Münevver’le birlikte yeni kurdukları sade, güneş alan İzmir evinin pencere kenarında oturuyorlardı. Oda, taze demlenmiş çay ve açık pencereden gelen deniz rüzgârıyla doluydu.

Cemal, ceketinin yakasındaki kırmızı şeritli İstiklâl Madalyası’nı dikkatlice çözdü. Pirinç madalyaya birkaç saniye sessizce baktı. Gözlerinin önünden bir anlığına Konya’da dönemeyen genç Teğmen Orhan, Çanakkale’de kanadı delinen eski deniz tayyaresi, İstanbul’da karanlıkta kaçırılan sandıklar ve Yeşilköy’ün ilk sabah sisi geçti. Bu madalya yalnızca kendi göğsüne takılmıştı ama aslında hepsinin ortak emeğiydi.

Madalyayı küçük kadife astarlı kutusuna özenle yerleştirdi, kapağını kapattı ve duvarın üstündeki ceviz rafın en yüksek, en sakin köşesine kaldırdı.

Münevver gülümseyerek baktı. “Duvara asmayacak mısın Cemal? Çoğu kişi salonun en görünür yerine koyar.”

“Görevini yapan adam madalyasını vitrine koymaz Münevver,” dedi Cemal, masanın başına oturup çayından bir yudum alırken. “Onun yeri kalpte, bir de şu kutuda dursun yeter.”

Sonra cebinden yeni atama kâğıdını çıkarıp masaya bıraktı. “Yarın İzmir Hava Okulu’nda yeni sınıf başlıyor. On sekiz-yirmi yaşlarında, gökyüzünü ilk kez görecek genç teğmenler geliyor. Rasim Usta da okulun başmakinisti olarak benimle geliyor.”

Münevver kocasının yüzündeki o hem ciddi hem de derin heyecanı hemen okudu. “Savaş bitti, biraz olsun rahat nefes alırsın sanmıştım.”

Cemal başını yavaşça iki yana salladı, bakışları açık pencereden akşam göğüne kaydı. “Asıl iş şimdi başlıyor Münevver,” dedi sakin ama ağır bir sesle. “Uçak yapmak kolay, motor tamir etmek kolay; ama korkuyu yönetmeyi bilen, yerdeki makiniste saygı duyan gerçek pilot yetiştirmek zor. Yarın ilk kez lövyeyi başkasına bırakmayı öğreneceğim.”

Münevver uzanıp Cemal’in elinin üstüne kendi elini koydu. Dışarıda İzmir’in akşam ışıkları tek tek yanıyor; savaşın kırık kanatları geride kalırken, yeni bir kuşağın gökyüzüne açılacak üçüncü ve son kısmı başlıyordu.

II. Kısım — Kırık Kanat ve Omuzlar sonu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.