İki ayrı haber
Ertesi sabahın erken saatlerinde Mücellit yeniden dükkânın eşiğinde göründüğünde, Beyoğlu’nun dar sokaklarında dolaşan belirsizlik artık tek bir fısıltı olmaktan çıkmış, birbiriyle çelişen iki ayrı habere bölünmüştü. Adam, parmaklarındaki o tanıdık tutkal ve mürekkep izleriyle kesim masasının kenarına yaklaştı ve kulağına ulaşan iki farklı duyumu olduğu gibi ortaya koydu: Çevrede konuşulanlara göre beklenen genç taşıyıcının her zamanki eski adrese gittiğini söyleyenler de vardı, yön değiştirip bambaşka bir noktada beklendiğini iddia edenler de. Ne var ki Mücellit sözünü bitirdiğinde her iki haberin de dayanağı aynı ölçüde zayıftı; her iki iddiayı getiren kişi de olayı kendi gözüyle görmemiş, haberi bir başkasından duymuştu.
Atölyenin içinde kimse bu çelişkili sözlerin üzerine tahminde bulunmadı. Tavren, önündeki kalın hesap ve kayıt defterini açıp bir önceki günün olağan teslim saatini parmağıyla satır satır kontrol etti. Sözü edilen o eski adresin demir kepengi dün her zamankinden çok daha erken bir saatte inmişti ve bunu mahalle arasında dolaşan yabancı bir ağız değil, iş için o sokaktan geçen Sera bizzat kendi gözüyle görmüştü. Elbette bir kepengin erken kapanmış olması, beklenen taşıyıcının şu an hangi köşede durduğunu kanıtlamıyordu; fakat eldeki tek somut gerçek buydu. Liva, masanın etrafındakilere bakarak sınırlarını bir kez daha hatırlattı ve dışarıya herhangi bir tahmin eklemeden yalnızca bu doğrulanmış kapalı dükkân bilgisini iletmeyi önerdi.
Mücellit ayrıldıktan bir süre sonra, gün ışığı sokağın taşlarına dik vurmaya başladığında Naren, kesim tezgâhının başından başını kaldırdığında karşı kaldırımda gri paltolu yabancı bir adamı fark etti. Adam acele etmeden vitrinin önünde durdu, içerideki askılara ve gömleklere bakar gibi oyalandı, ardından ağır adımlarla yürüyüp gitti; fakat çok geçmeden sokağın alt ucundan dönüp aynı kaldırımdan yeniden geçti. Belki yalnızca kararsız bir müşteriydi, belki de sokağı gözleyen biri; Naren bunu kesin olarak bilmiyordu. Yıllar önce Ankara yolunda edindiği o ağırbaşlı temkinle, bilmediği bir kuşkunun peşine düşüp adamı sokakta takip etmek yerine sessizce kendi tezgâhının başına döndü.
Öğle saatlerine doğru sokağın başındaki hareketlilik değişti ve beklenen genç kurye dar yokuştan içeri girdi. Gencin koltuğunun altında sıkıca sarılmış kapalı bir paket vardı; hızlı yürümekten ve tedirginlikten yüzü kireç gibi solgundu. Naren, elindeki mezurayı bırakıp ön kapıya doğru bir adım attı ve eşikte bir an durdu. Tam o sırada, sabahki gri paltolu adam kaldırımın öbür ucunda yeniden belirdi.
Ön kapıdan doğrudan sokağa çıkmanın genci de dükkânı da açıkta bırakacağını gören Naren, tezgâhın kenarından sanki komşu işliğe malzeme götürüyormuş gibi bir parça kumaş aldı ve atölyenin arka tarafına yöneldi. Dükkânın arka kapısı, iki bina arasında uzanan loş ve dar bir geçide açılıyordu; içerideki duvar dibine sarılı kumaş ruloları yaslanmış, taş zeminin kenarlarında renkli iplik kırpıntıları birikmişti. Naren bu dar arka yolu daha önce yalnızca ağır malzeme ve kumaş toplarını taşırken kullanmıştı. Şimdi ise kapının demir kolunu gürültü çıkarmadan, sessizce aşağı indirdi. Arkasında bıraktığı atölyede ustaların çelik makas sesleri olağan ritmiyle sürüyordu; dışarıda kaldırımın ucunda bekleyen gri paltolu adamın bu geçişi fark edip etmediğini ise bilmiyordu.
Bina aralarındaki gölgeli dar geçidi hızla kat eden Naren, sokağın alt ağzından çıkıp köşede duraksayan genç kuryenin yanına ulaştı. Gencin önüne geçmeden, sesini alçak ve sakin tutarak yalnızca doğruladıkları gerçeği söyledi:
“Eski dükkân kapalı,” dedi Naren. “Burada boşuna bekleme.”
Genç kurye kolunun altındaki paketi daha sıkı kavrayıp derin bir soluk aldı; gideceği asıl adresi zaten kendisinin bildiğini, yalnızca yolda kulağına çalınan karışık söylentiler yüzünden tereddüt edip bu sokakta durduğunu söyledi. Naren, gence ne yeni bir yol tarif etti ne de koltuğunun altındaki o kapalı paketin içinde ne bulunduğunu sordu. Kısa konuşmanın ardından ikisi birlikte dar aralıktan sokağın diğer ucuna döndüğünde, kaldırımın öte yanındaki gri paltolu adam artık görünürde yoktu.
Dükkânın kapısından bir anlığına içeri süzülen gence Sera hemen bir bardak su uzattı. Tezgâhın başındaki Liva da başını kaldırıp gencin nereden geldiğini ya da kimin yanına gideceğini sormadı. Genç kurye suyunu içip soluklandıktan sonra başıyla sessizce selam verdi ve kendi bildiği asıl adrese doğru sokağın kalabalığına karışarak yola çıktı. Böylece atölye, kendi çizdiği sınırı bir adım bile aşmadan yalnızca kapalı olan dükkânı doğrulamış oldu; dışarıdaki gri paltolu yabancının kimin peşinde olduğunu da gencin taşıdığı paketin ne sakladığını da hiç öğrenmedi.
Kurye uzaklaşınca Naren bir süre arka geçidin başında kaldı. Taş duvara sürtünen palto sırtını hafifçe acıtıyordu; ama asıl ağırlık, az önce doğru olduğu varsayılan bir haberin ne kadar kolay değişebildiğini görmekti. Gri paltolu adamın tekrar görünüp görünmediğini anlamak için başını sokağa uzatmadı. Onun kimliğini bilmiyordu; bu bilinmezliği bir araştırma işine çevirmek istemedi.
Atölyeye döndüğünde Liva kapının yanında bekliyordu.
“Ne gördün?” diye sordu.
“Eski dükkân kapalıydı. Kurye orada beklememesi gerektiğini zaten biliyordu; yalnızca duyduğu sözler onu tereddütte bırakmış.”
“Başka?”
“Gri paltolu adamı daha sonra görmedim. Kimin peşinde olduğunu bilmiyorum.”
Liva, Naren’in cevabını dinledi ve fazladan bir çıkarım eklemedi. Sera, omzundaki açılan dikişi yeniden tuttu; Tavren ise yetişmeyen işin ücret hesabını masaya koydu.
“Bu iş bize neye mal oldu?” diye sordu Naren.
“Bugün teslim edilecek bir sipariş gecikti,” dedi Tavren. “Müşteri beklemeyi kabul etti. Yarın da kabul eder mi, bilmiyorum.”
“Genci durdurabildik mi?”
“Onun işini bilmediğimiz için böyle söyleyemeyiz,” dedi Liva. “Yalnızca kapalı bir kapıya gitmesini önledik.”
Naren bu cümleyi zihninde tarttı. Kurye paketini taşımayı sürdürmüş, kendi bildiği asıl adrese yönelmişti. Atölye onun yerine karar vermemiş, ne taşıdığını da öğrenmemişti. Bunun ne kadar işe yaradığına dair bir sonuç çıkaramazlardı.
“Yine de boşuna beklemedi,” dedi Sera.
“Bildiğimiz kadarını söyle,” diye hatırlattı Liva. “Sonrasını o yaşadı.”
Naren başını salladı. İçerideki işi bitmiş değildi; yırtılmış dikişi onarmak, müşteriye gecikmeyi bildirmek ve ertesi günün sırasını yeniden kurmak gerekiyordu. Dışarıdaki gölgeler geride kalırken, atölyenin ödediği bedel defterde küçük ama gerçek bir satıra dönüştü. Hiç kimse bunu büyük bir başarı diye yazmadı.
Kurye dar yokuşa girdiğinde, Naren onu hemen tanımadı; koltuğunun altındaki paketi ve hızlı adımlarını görünce Mücellit’in söz ettiği genci olduğunu anladı. Genç, sokağın karşısında durdu, kapalı dükkâna baktı, sonra paketini göğsüne çekti. Gri paltolu adamın da kaldırımın öte ucunda yeniden belirmesi, Naren’in içindeki gerginliği artırdı.
Naren, tezgâhtaki kumaşı kesmeyi bıraktı. Liva’nın uyarısı aklındaydı: gördüğünden fazlasını yapmamak. Sera, pencereden bakmak için yanına geldi ama Naren elini kaldırıp onu durdurdu. İkisinin de dışarı çıkması, atölyedeki işin ve kendi güvenliklerinin hesabını değiştirecekti.
“Yalnız sen git,” dedi Sera. “Ben içeride kalırım.”
Naren, arka kapıdan geçerken bir an geri döndü. “Bir şey olursa kapıyı kapat.”
“Sen de geri dön.”
Dar geçitte kumaş ruloları duvara yaslıydı. Naren’in ayakkabısı bir iplik kırpıntısına basıp kaydı; elini duvara koyarak dengesini buldu. Sokağın öbür ucuna çıktığında genç kurye başını ona çevirdi. Naren, ne pakete ne de gencin kim olduğuna dair soru sordu; yalnızca kapalı dükkânı kendi gözleriyle doğruladığı şekilde bildirdi.
“Emin misiniz?” diye sordu genç.
“Kapalı olduğunu gördüm. Nedenini bilmiyorum.”
Genç, paketi daha sıkı tuttu ve bir an ne yapacağını düşündü. Naren ona yeni bir adres vermedi, hangi yöne gideceğini söylemedi. Kurye kendi kararını verdi ve yoluna devam etti. Naren arkasından bakmadı.
Atölyeye döndüğünde gri palto görünmüyordu. Bu, adamın gittiği ya da kurye ile ilgisi olmadığı anlamına gelmiyordu; Naren hiçbirini bilmiyordu. Liva’nın sorusu aynı kaldı: “Ne gördün?” Naren yalnız kapalı dükkânı ve gencin ayrıldığını söyledi. Sonrası, onun bilgisi değildi.
Genç kurye uzaklaştıktan sonra, Naren arka geçitten geri dönerken duvara sürtünen palto dikişinin açıldığını fark etti. Yırtık, hareket ederken büyüyebilirdi. Naren, atölyeye varınca bunu Sera’ya gösterdi.
“Önce bunu tutturayım,” dedi Sera. “Sonra başka işe geçersin.”
“Bir iki ilmek yeter.”
“İki ilmek, söküğün başı nerede ise oradan atılır.”
Sera, dikişi kısa bir iplikle sağlamlaştırdı. Naren, onun sokağa çıkmadığı için olanları bilmediğini fark etti; yalnızca paltosundaki hasarı görmüştü. O da ona gencin kim olduğunu ya da paketin içeriğini anlatmadı.
Tavren geciken siparişin teslim tarihini güncelledi. “Bunun sebebini müşteriye nasıl söyleyeceğiz?” diye sordu.
“İşin geciktiğini söyleriz,” dedi Naren. “Özel bir ayrıntı anlatmamız gerekmiyor.”
Liva, “Doğru. Bizim gördüğümüz şey, gencin yanlış yerde beklememesiydi. Gerisini bilmiyoruz,” diye ekledi.
Sera, paltodaki ipi kesti. Atölyenin işi, bu kısa müdahaleden sonra yeniden dikişe döndü. Naren, kendi rolünün küçük kalmasına razıydı; bu, gencin yaşadığı şeyin önemsiz olduğu anlamına gelmiyor, yalnızca onların bildiği kısmın sınırlı olduğunu gösteriyordu.
Gencin adımları uzaklaşıp da herkes yeniden işinin başına döndüğünde, Naren dar geçitteki taş duvara sürtünmekten sırtındaki paltosunun dikişinin yeniden açıldığını fark etti. Sera, elindeki iğneye geçirdiği sağlam bir iplikle yaklaşarak açılan söküğü ayaküstü sıkıca tutturdu. Diğer yanda ise Tavren, bu kısa aksaklık yüzünden vaktinde yetişmeyen ve geciken bir müşteri siparişini hesap defterine sessizce kayda aldı. Dışarıdaki karanlığın ortasında yapılan doğrulanmış küçücük bir uyarının bile, bu tezgâhın başında ödenen somut bir bedeli vardı.

Naren arka geçitte genç kuryeye yalnızca doğrulanmış kapalı dükkân bilgisini veriyor; uzakta gri paltolu yabancı belirsiz kalıyor.