Sisli Geçitte İhanet Görseli
Sisli Geçitte İhanet

Sisli Geçitte İhanet

1. Sahne 23 dk okuma 8 okunma
Kuru dere geçidinde iki genç neferin kaçışını örtmek için tek başına nişan alan Fatma Seher
Kuru dere geçidinde iki genç neferin kaçışını örtmek için tek başına nişan alan Fatma Seher

Kuru dere geçidinde iki genç neferin kaçışını örtmek için tek başına nişan alan Fatma Seher

Sis, dağdan aşağı indikçe kalınlaşmış, kestane ağaçlarının ıslak gövdelerini bile gri bir perdenin arkasına gizlemişti.

Oğulpaşa sırtlarını arkalarında bıraktıklarından beri gökyüzü yavaş yavaş aşağı çökmüş, Samanlı eteklerinin o ağır güz dumanı her dere kıvrımına, her çalı dibine süt gibi dolmuştu. Yaprakların ucundan süzülen su damlaları toprağa değdikçe belli belirsiz bir tıkırtı çıkarıyor, çürümüş kestane yaprakları ile ıslak yosunun serin kokusu genze doluyordu. Hava soğuktu; ama üşüten rüzgâr değil, kımıldamadan asılı durup insanın yüzüne ıslak bir bez gibi yapışan bu kıpırtısız sisti.

Kuru dere geçidi, iki yanı adam boyu kayalıklarla daralan, yer yer omuz hizasını da aşan yosunlu duvarların arasına sıkışmış, zemini ıslak çakıl ve çamurla kaplı eski bir keçi yoluydu. Yaz aylarında kupkuru kalan bu taş oluk, sonbahar yağmurlarıyla yeniden kayganlaşmış, dere tabanındaki çukurlarda bulanık su birikintileri oluşmuştu. İki at yan yana geçemezdi; tek sıra yürümekten başka çare yoktu.

En önde, elindeki kalın meşe sopasıyla çamuru yoklayarak Kılavuz Recep yürüyordu. Sırtında eskimiş, yakası yağlanmış bir aba, ayaklarında ıslaklıktan koyulaşmış çarıklar vardı. Sopasını her adımda kaygan taşların arasına saplıyor, sanki yolu değil de toprağın altındaki bir şeyi yokluyormuş gibi başı öne eğik ilerliyordu. On adım arkasında beyaz kısrağının üstünde Fatma Seher geliyordu. Koyu yün cepkeninin yakasını iliklemiş, siyah başörtüsünü çenesinin altından sıkıca bağlamıştı. Çapraz deri fişekliği göğsüne oturmuş, mavzeri ise her an kavrayabileceği biçimde eyer kaşının hemen yanından sol omzuna çapraz asılmıştı. Hemen gerisinde tüfekleri omuzlarında, adımları hem çevik hem tetikte iki genç nefer, Kadir ve Ömer yürüyordu.

İkisi de on yedi yaşındaydı. Oğulpaşa’daki müfrezenin en gençlerinden olsalar da dağ yollarına alışıktılar; Kadir’in babası Çanakkale’den dönmemiş, Ömer ise iki ay önce Bahçecik’ten kaçıp müfrezeye katılmıştı. Yine de bu kadar koyu bir sisin içinde, düşman karakollarının burunlarının dibine ilk kez iniyorlardı.

Yarım saat kadar sessizce indiler.

Tek ses, beyaz kısrağın ıslak çakıllara basan nalları, kayan küçük taşların çıkardığı cızırtı ve önde Recep’in sopasının taşlara değdikçe verdiği tok tıkırtıydı. Kısrak, dik ve kaygan inişte dikkatle basıyor, burnundan çıkan sıcak buhar gri sise karışıp anında dağılıyordu. Fatma Seher eyerin üstünde dik oturuyor, ama gözleri bir an olsun sabit durmuyordu. Bir sağdaki yüksek kayalık sırtını, bir soldaki sık böğürtlenlikleri, bir de ileride sisin içinde silikleşen geçit kıvrımını tarıyordu.

Arkasından Ömer’in fısıltıya yakın, biraz da soluksuz sesi duyuldu:

“Abla, bu sis köprü başına kadar böyle sürerse nöbetçileri üç adımdan zor görürüz.”

Fatma Seher başını çevirmeden, yalnızca çenesini hafifçe yana kırarak yanıtladı. Sesi alçak ama netti:

“Biz onları üç adımdan görüyorsak, onlar bizi iki adımdan görür Ömer. Konuşma. Ses derede uzak gider.”

“Doğru dersin abla,” diye mırıldandı Kadir hemen yanından; Ömer’in koluna hafifçe dokunup susturdu. “Bırak, dereyi dinleyelim.”

Fatma Seher içinden zamanı ölçüyordu. İkindiyi geçeli epey olmuştu. Laz Tahsin yola çıkarlarken akşam ezanında dönmezlerse peşlerinden ineceğini söylemişti. O zamana kadar köprü başını ve demiryolu kenarındaki nöbetçi kulübelerini kendi gözüyle görmüş, telgraf direklerinin hangi sırttan geçtiğini çizmiş ve geri dönmüş olmalıydılar. Gece yarısı elli adamı karanlığa sürmeden önce her taşın yerini bilmesi gerekiyordu. Kabakçı’da yirmi beş çeteciyi on yedi kişiyle dağıtırken de kaba kuvvetle değil, köyün her çıkmazını, her bahçe duvarını önceden bildiği için kazanmıştı.

Yine de içini yola çıktıklarından beri adı konmayan bir huzursuzluk kemiriyordu. Yeğeni Fatma’nın Oğulpaşa’da kısrağın dizginini tutarken söylediği söz aklına düştü: Teyze, bugün sis çok ağır. O an sisin kendilerine dost olduğunu söylemişti. Ama sisin ardında başka gözler varsa, dostluk iki taraflı işlemezdi.

Geçit bir dirsek daha dönüp biraz daha daraldı. İki yandaki kayalar artık neredeyse iki adam boyuna yükselmişti; üstlerinden sarkan ıslak böğürtlen dalları ve bodur meşeler tepede dar bir gri gök şeridi bırakıyordu.

Sonra Fatma Seher’in dikkati bir anda keskinleşti.

Orman susmuştu.

Yirmi dakika önce yukarıdaki kestane dallarının arasında birbirine seslenen kargalar, çalı diplerinden ayak sesine ürküp fırlayan karatavuklar, uzak köylerden belli belirsiz taşınan köpek havlamaları… Hepsi bıçakla kesilmiş gibi durmuştu. Ne bir karga sesi vardı ne de çalılıkların arasından kaçışan bir kuş kanadı. Dağ hiç bu kadar sağır olmazdı. Dağ yalnızca üstünde yabancı bir nefes pusuya yattığında susardı.

Aynı saniyede beyaz kısrak birden kulaklarını geriye yatırdı. Adımını yarım bıraktı, başını sertçe sallayıp burun deliklerini genişleterek huzursuzca soludu. Boynundaki kaslar gerildi; gemi çiğneyerek yana doğru yarım adım çekildi.

Atın gözleri sağdaki kayalığın tepesine doğru kaymıştı. Hayvan insanın duymadığı kokuyu —ıslak yün, soğuk silah yağı, belki ter ya da sönmüş tütün kokusunu— rüzgârsız havada bile sezmişti.

Fatma Seher dizgini hafifçe çekti, sol eliyle kısrağın boynuna dokunup onu sakinleştirirken sağ eli kendiliğinden omzundaki mavzerin kundağına gitti. Parmakları soğuk ahşaba ve demire değdiğinde, zihnindeki bütün bulanıklık dağıldı.

Gözleri önde yürüyen Recep’in sırtına kilitlendi.

Recep normalde bu patikalarda ağır, rahat, toprağa alışkın adımlarla yürürdü; omuzları düşük, kolları salık olurdu. Ama son yüz adımdır adamın sırtı bir kazık yutmuş gibi kasılmıştı. Omuz başları kulaklarına doğru çekilmiş, ensesi öne bükülmüştü. Elindeki meşe sopasını çamura gereğinden sert saplıyor, iki üç adımda bir başını belli etmemeye çalışarak sağdaki yüksek kayalık sırtına doğru çeviriyordu. Bir an çarığı ıslak bir taşta kaydı, sendeledi ama her zamanki gibi dönüp Fatma Seher’e bakmadı, tek bir söz etmedi.

İzmit’te başına yüz altın ödül konduğu haberi geldiği akşam Yeğeni Fatma’nın söylediği o tek cümle, kurşun gibi beynine düştü: Köylerde açlık var, birisi dayanamayıp yerimizi söyler.

Recep’in dün değil, iki gün önce Oğulpaşa’dan Bahçecik’e inerken gözlerini kaçırışı… Bugün yola çıkarken bir kez bile yüzüne bakmayışı… Hepsi bir saniyenin içinde yan yana dizildi ve tek bir gerçeğe bağlandı.

“Recep!” dedi Fatma Seher. Sesi sisin içinde bıçak gibi keskin çıktı. “Dur! Bu geçit fazla sessiz. Sol patikadan dönüyoruz.”

Kadir ile Ömer arkada birden durdular, tüfeklerini omuzlarından indirmeye davrandılar.

Recep durmadı.

Tam tersine, Fatma Seher’in sesini duyar duymaz sırtı bir an irkildi, ardından adımlarını birden hızlandırdı. Elindeki sopayı çamura bırakıp dönüp bakmaya bile cesaret edemeden kendini sağdaki büyük, yosunlu bir kayanın arkasına attı ve bir anda yoğun sisin içinde kayboldu.

Fatma Seher tereddüt etmedi.

“Pusu!” diye haykırdı, sesi dar geçidin taş duvarlarında çınladı. “Yatın!”

Daha sözü bitmeden, geçidin iki yanındaki kayalıkların üstünden aynı anda tüfekler patladı.

Dar dere yatağı bir saniyede cehenneme döndü. Sağdan ve soldan, sisin gri duvarını yırtan sarımsı turuncu namlu alevleri çaktı. Yirmiye yakın tüfeğin ardı ardına kopan patlaması kayalık duvarlarda üst üste binip sağır edici bir gök gürültüsüne dönüştü. Barutun keskin, yanık kokusu ıslak sisle karışıp saniyeler içinde geçidi boğucu bir dumana buladı.

Kurşunlar ıslak çakıllara çarpıp kıvılcımlar saçtı, taş kıymıkları ve soğuk çamur havaya fışkırdı. Kısrak ürküp iki yanına savrulurken Fatma Seher dizginleri sol elinde toplayıp mavzerini omzundan çekti. Ama o kargaşanın, o sağır edici gürültünün tam ortasında, savaş görmüş soğukkanlı gözü alışılmadık bir şeyi derhâl yakaladı.

Ateş dağılıyordu.

Yukarıdaki askerler bu mesafeden, bu kadar yüksekten dört kişiyi ilk yaylımda yere serebilirdi. Oysa kurşunlar doğrudan Fatma Seher’in göğsüne ya da başına değil; yolun önüne, yanına, kayaların dibine ve atın ayaklarına sıkılıyordu. Yolu kesiyor, hayvanı durdurmaya çalışıyorlardı.

Sağ istiyorlar, diye geçti zihninden bir şimşek gibi. Nikolaos’un emri bu. Beni vurmayacaklar, atımı vuracaklar.

Kısrağı sol yamaçtaki alçak bir çıkıntıya doğru çevirmek için dizgini sertçe çekti; ama ikinci yaylım ilkinden daha yakından koptu.

Bir kurşun beyaz kısrağın sağ omzuna saplandı.

Etin içine giren merminin o boğuk, yürek yakan sesi, tüfek gürültüsünün arasından bile duyuldu. Beyaz kısrak kulakları yırtan, acı bir kişnemeyle şaha kalktı. Ön ayakları sisin içinde çaresizce boşluğu dövdü; beyaz yelesine ve göğsüne koyu, sıcak bir kan fışkırdı. Ardından hayvanın arka bacakları kaygan çamurda büküldü, koca gövdesi yana doğru devrilip ağır bir gürültüyle çamurun ve çakılların içine yığıldı.

Fatma Seher, hayvanın altında kalırsa bir daha kalkamayacağını biliyordu. Kısrak yana devrilirken son saniyede sol ayağını üzengiden kurtardı, eyerden kendini olanca gücüyle yana savurdu. Havada dönerek ıslak dere tabanına düştü; sol omzu keskin bir taşa öyle sert çarptı ki bir an nefesi göğsünde sıkıştı, gözlerinin önünde karanlık benekler uçuştu. Cepkeninin omzu yırtıldı, soğuk çamur yüzüne ve boynuna sıçradı.

Ama sağ eli mavzerini bırakmadı.

Ağrıyı dinlemeye vakti yoktu. Kurşunlar başının iki karış üstünden ıslık çalarak geçip arka kayalardan sekerken, çamurun içinde hızla yan yuvarlandı ve kuru derenin kenarındaki bel hizasında, eğri bir taş siperin arkasına girdi. Sırtını soğuk kayaya dayadı, tek dizinin üstüne çöküp soluklandı. Beş adım ötede beyaz kısrak çamurun içinde yan yatıyordu; bacakları bir iki kez seğirdi, boğazından derin, hırıltılı bir soluk çıktı, sonra beyaz başı ıslak çakılların üstüne ağır ağır düştü.

Fatma Seher’in boğazında bir düğüm büyüdü ama çenesini sıkıp gözünü oradan kopardı. Yası sonraya bırakacaktı; hayatta kalırsa, ya da bu iki çocuğu kurtarırsa.

Beş adım geride, on yedi yaşındaki Kadir ve Ömer iki büyük taşın arasına sinmişlerdi. Üzerlerine yağmur gibi taş kırıkları ve yaprak parçaları yağıyordu. İkisinin de yüzü kireç gibi ağarmıştı; Ömer tüfeğini sımsıkı göğsüne bastırmış, nereye nişan alacağını bilemeden bir sağa bir sola bakıyordu.

“Bizi çevirdiler abla!” diye bağırdı Ömer, sesi korkudan ve tüfek gürültüsünden titreyerek. “Yukarıda çok kalabalıklar!”

“Kımıldamayın!” dedi Fatma Seher. Sesi telaşsız, keskin ve buz gibiydi.

Mavzerini kayanın üstünden dikkatle çıkardı. Sürgüyü kontrol etti; şimdilik açıktı, namluda fişek vardı. Gözünü sağ sırtın tepesine dikti. Sis hafifçe barut dumanıyla dalgalanıyordu. Kayalığın kenarından koyu haki bir başlık, ardından uzun bir tüfek namlusu belirdi; asker aşağıyı daha iyi görmek için biraz fazla eğilmişti.

Fatma Seher nefesini yarıda kesti, nişangâhı o gölgenin omzuna oturtup tetiği ezdi.

Mavzerin kuru, sert patlaması dar geçitte yankılandı. Yukarıdan kısa, keskin bir Rumca çığlık yükseldi; bir tüfek kayalardan seke seke, demirleri taşlara çarpa çarpa dere yatağına yuvarlandı. Hemen ardından sağ sırttaki ateş bir anlığına kesildi, askerler başlarını geri çektiler.

Fatma Seher çabucak sürgüyü çekip sıcak boş kovanı çamura fırlattı, yeni fişeği sürdü. Sol kayalıktan iki el daha sıkıldı; kurşunlar siper aldığı taşın üst kenarını yalayıp kulağının dibinden vınlayarak geçti. Fatma Seher başını indirmeden sol sırta doğru bir el daha sıktı, üstteki bir gölge hızla geri çekildi.

O iki saniyenin içinde bütün geçidin hesabını çıkardı.

Önleri kapalıydı; alt çıkışta muhtemelen bir manga daha bekliyordu. Sağ ve sol kayalıkların tepesinde en az yirmi tüfek vardı. Geriye dönen keçi yolu açıktı ama yolun iki yanı yine kayaların menzilindeydi; yalnız yolun hemen arkasından sola doğru kıvrılan sık böğürtlen çalılıkları ve dik kestane yamacı, sisin içinde kör bir açı bırakıyordu. Dört kişi oraya tırmanmaya kalkarsa yukarıdakiler fark eder, arkalarından ateş açıp hepsini biçerdi. Ama biri burada kalıp namlu aleviyle bütün dikkati üstüne çekerse, iki genç o dikenli çalıların arasından sürünerek sisin içine karışabilir, beş dakikada kestane ormanına ulaşabilirdi.

Aklına Oğulpaşa’daki taş samanlık geldi. Laz Tahsin, Topkapılı Pire Mehmet, Yeğeni Fatma ve elliye yakın gönüllü gece yarısı cephane baskınına hazırlanıyordu. Recep onların yerini de baskının saatini de biliyordu. Eğer bu iki çocuk yukarı ulaşamazsa, bütün müfreze çok daha büyük bir pusunun içine yürüyecekti.

Kararını bir saniyede verdi.

Bir el daha sıkıp başını iki gence çevirdi. Gözleri karanlık sisin ve barut dumanının içinde alev gibi parlıyordu:

“Recep bizi sattı!” dedi, her kelimesini kurşun gibi sıralayarak. “Bu geçitten dördümüz birden çıkamayız. Şimdi ben sağ sırtı tutacağım. Siz ikiniz arkadaki çalılıktan yukarı, Oğulpaşa’ya koşacaksınız! Tahsin’e ve Pire Mehmet’e söyleyin: Cephane baskını iptal, karargâhı derhâl yukarı taşısınlar!”

Kadir’in gözleri büyüdü, başını sertçe iki yana salladı. Tüfeğinin kabzasını daha sıkı kavradı.

“Seni burada tek başına bırakıp gitmeyiz abla!” diye bağırdı. “Ölürsek beraber ölürüz!”

Ömer de korkusunu yutmuş, titreyen eliyle sürgüsüne uzanmıştı. “Ben de gitmem abla, sırtını tutarız!”

Fatma Seher’in yüzü taş gibi sertleşti. O ufak tefek bedeninden, dar geçidin taş duvarlarını titreten bir komutan sesi çıktı:

“Bana karşılık verme!” diye gürledi. “Ben yakalanırsam bir kişi gider; siz kalırsanız yukarıdaki bütün müfreze tuzağa düşer! Yeğenim de gider, Tahsin de gider, bütün köy de gider! Emirdir! Şimdi koşun!”

Kadir’in dudakları titredi, yutkundu. Ablasının gözlerine baktı; o gözlerde tartışılacak tek bir zerre yoktu. Ne korku vardı ne tereddüt. Yalnızca emir ve vazife vardı.

Yukarıdan sol sırttaki bir gölge yeniden başını çıkarınca Fatma Seher hiç beklemeden iki el daha peş peşe ateş açtı. İki kurşun da kayanın kenarındaki ıslak taşları parçalayıp askerlerin yüzüne taş kıymığı savurdu; yukarıdakiler başlarını hızla yere bastırdılar. Boş kovanlar çamura düştü, sıcak namludan ince bir duman tüttü.

“Koşun dedim!” diye haykırdı Fatma Seher. “Durmadan, ardınıza bakmadan!”

Kadir ile Ömer son bir kez, çamurla kaplı yüzlerinde gözyaşıyla karışık bir sarsıntıyla baktılar. Kadir elinin tersiyle gözünü sildi, Ömer’in omzundan çekti. İki genç eğilerek dere kenarındaki sık böğürtlen çalılıklarının arasına daldılar. Dikenler ceketlerini yırtıp yüzlerini çizerken umursamadılar; elleriyle toprağa ve ağaç köklerine tutuna tutuna yukarı, süt rengi sisin içine doğru hızla tırmanmaya başladılar.

Fatma Seher onların kayan çakıl seslerini bir iki saniye duydu. Sonra sis iki genci de yuttu.

İçinden yalnızca tek bir cümle geçti: Yetişin çocuklar. Tahsin’e yetişin.

Tam o anda yukarıdan, sağ sırtın hemen gerisinden Rumca keskin, sert bir emir yükseldi. Ses kalın ve otoriterdi; pusu kolunu yöneten astsubay ya da bölük komutanı olmalıydı. Çalılıklardan yukarı kaçan iki gencin hışırtısını onlar da duymuştu ama emir açık ve keskindi. Askerler iki gencin peşine düşmek yerine, bütün dikkatlerini geçitteki tek kişiye çevirdiler.

“Kadını sağ alın!” diye yankılandı Rumca bağırtı kayaların arasında. “Ateş kes, etrafını sarın!”

Tüfek sesleri bir anda bıçak gibi kesildi.

Bu sessizlik, az önceki yaylım ateşinden bile daha boğucuydu. Barut dumanı sisin içinde ağır ağır dağılırken, dere yatağına yalnızca yaklaşan çizmelerin sesi doldu. Sağ kayalıktan, sol yamaçtan ve geçidin alt ucundan aynı anda taşlar yuvarlanmaya, ıslak çalılar hışırdamaya başladı. Kayalardan aşağı atlayan askerlerin ağır postalları çakıllarda tok sesler çıkarıyordu. Mataraların ve süngü kınlarının demir şıngırtıları her yönden yaklaşıyordu.

Çember kapanıyordu.

Fatma Seher nefesini düzenledi. Fişekliğinde hâlâ mermi vardı ama burada, bu alçak taşın arkasında beklerse iki saniye sonra tepesinden üstüne atlayacaklardı. Tek şansı hareket etmek, en azından sol kayalıktaki dar yarığa yaslanıp sırtını taşa vermekti. Orada onları birkaç dakika daha oyalayabilirdi. Kazandığı her dakika, Kadir ile Ömer’in Oğulpaşa’ya yüz adım daha yaklaşması demekti.

Sisin içinden iki koyu haki gölge birden sol önünden belirdi. Tüfeklerini doğrultmuşlardı ama ateş etmiyorlardı; parmakları tetikten uzak, adımları hızlıydı.

Fatma Seher kayanın arkasından bir yay gibi fırladı, sol taraftaki kayalığa doğru üç çevik adım attı. Ayakları ıslak çamurda hafifçe kaydı ama dengesini bozmadı. Önünü kesmeye çalışan iki askerden daha yakın olanına mavzerini bel hizasından doğrultup tetiği çekti.

Patlama dar geçitte gürledi. Öndeki asker dizinin hemen üstünden vurulup acı bir feryatla yan devrildi, tüfeği elinden fırlayıp çakıllara düştü. Yanındaki arkadaşı refleksle bir adım geri sıçradı.

Fatma Seher durmadı. Sol kayalığa ulaşmasına dört adım kalmıştı. Koşarken sağ eliyle sürgüyü hızla geri çekti; boş kovanı çıkardı, yeni fişeği yatağa sürmek için kolu ileri itti.

Çıt.

Mekanizma yarı yolda takıldı.

Kolu ne ileri gidiyordu ne geri. Fatma Seher’in gözü bir saliseliğine sürgü yatağına indi. Koyu, yapışkan dere çamuru ve ince çakıl taneleri, az önce beyaz kısraktan kendini savurup yuvarlandığında mekanizmanın arasına dolmuştu. İlk birkaç atışta fişek zorlanarak girmişti ama şimdi ıslak kumla karışan balçık demiri demire kilitlemişti.

Durup avuç içiyle sürgü koluna iki kez sertçe vurdu. Avucu çamurdan kaydı, demirin keskin kenarı etini çizdi ama sürgü tek milim bile kıpırdamadı.

Tüfek artık yalnızca ağır bir tahta ve demir parçasıydı.

Aynı anda sisin içinden altı asker birden çıktı. Sağdan, soldan ve önden dar bir yarım ay çizerek üstüne atıldılar. Hiçbiri süngüsünü takmamıştı; yalnızca ağır tüfek dipçiklerini kaldırarak, onu yere serip bağlamak için yaklaşıyorlardı.

Fatma Seher geri adım atmadı.

Zaten arkasında kayalık vardı, kaçacak yer kalmamıştı. Bir saniyede mavzerini ters çevirdi; ısınmış namlusundan iki eliyle sıkıca kavrayıp ağır bir sopa gibi yanına çekti. Gözleri en önde gelen askerin ellerine değil, omuzlarına kilitlenmişti.

İlk yaklaşan asker, dipçiğini yukarı kaldırıp Fatma Seher’in omzuna indirmek için adım attı. Göğsü açıktı, hamlesi ağırdı. Fatma Seher gövdesini yana çevirip darbeden sıyrıldı ve kilitlenen mavzeri bütün vücudunun ağırlığıyla savurdu. Ağır ahşap dipçik, adamın tam çenesine tok, kemik sarsan bir sesle indi. Askerin başı geriye savruldu, ağzından koyu kan sıçradı, koca gövdesi iki adım sendeleyip sırtüstü çamura yıkıldı.

Hemen arkasından ikinci asker bağırarak atıldı. Tüfeğini yatay tutup onu göğsünden geriye itmek istedi. Fatma Seher dizlerini kırıp hamlenin altından şimşek gibi eğildi; sol eliyle ıslak zeminden destek alıp dönerken çamurlu çizmesinin ucuyla adamın dizinin arkasına olanca gücüyle tekme attı. Askerin bacağı boşaldı, dengesini yitirip yüzüstü ıslak çakıllara kapaklandı; burnu taşlara çarpınca boğuk bir küfür savurdu.

Bir anlık duraksama oldu.

Kalan dört asker, ufak tefek, ince yapılı bu kadının çamurun ortasında gösterdiği vahşi, öngörülemez direniş karşısında bocaladı. Omuzları neredeyse göğüslerine bile gelmeyen bir kadın, ellerinde tüfeklerle üstüne yürüyen altı düzenli askerin ikisini üç saniyede yere sermişti. Birbirlerine Rumca, telaşlı bir şeyler bağırdılar.

Fatma Seher nefes nefeseydi; sol omzundaki darbe sızlıyor, şakağından ter ve yağmur nemi süzülüyordu. Mavzeri yeniden savurmaya hazırlandı, çamurda ayaklarını sağlamlaştırdı.

Ama sayıca eziciydiler.

Dört kişi birden aynı anda arkadan ve yanlardan üstüne çullandı. Önden gelen biri tüfeğiyle Fatma Seher’in savurduğu mavzeri karşıladı; o yarım saniyelik temasta arkadan yaklaşan iki asker belinden ve omuzlarından yakaladı. Biri kollarını sertçe sırtına doğru kıvırdı, eklemleri çatırdayacak kadar gerildi. Öteki, Fatma Seher’in parmaklarına asılıp kilitlenen mavzeri zorla çekip aldı; parmak boğumlarının derisi namlunun arpacığına sürtünüp soyuldu.

Yine de Fatma Seher teslim olmadı. Çamurun içinde hâlâ çırpınıyor, başını geriye savurup arkasındaki askerin yüzüne vurmaya çalışıyor, omuzlarıyla ve dizleriyle etrafındaki kolları koparmaya uğraşıyordu. Siyah başörtüsünün bir ucu çözüldü, omzuna düştü.

“Bırakın beni!” diye bağırdı nefesi kesilerek. Sesi ne ağlamaklıydı ne de korkulu; saf, çıplak bir öfkeyle yanıyordu. “Bırakın!”

Üç asker onu zor zaptederken, yan taraftan iri yapılı, kalın bıyıklı bir onbaşı ağır adımlarla yaklaştı. Soluğu hırıldıyordu; az önce çenesi dağılan askere bir bakış atmış, yüzü öfkeden kararmıştı. Tüfeğini iki eliyle kavrayıp ağır ahşap dipçiğini yukarı kaldırdı ve Fatma Seher’in şakağının hemen üstüne indirdi.

Kuru, sağır bir darbe sesi duyuldu.

Fatma Seher’in gözlerinin önünde kör edici, keskin bir beyaz ışık çaktı. Dizlerindeki bütün güç bir anda boşaldı. Dere geçidinin gürültüsü —Rumca bağrışmalar, yaralı askerin inlemesi, çakıllarda koşuşan çizmeler— bir saniyede suyun altındaymış gibi boğuk, uzak bir uğultuya dönüştü. Kulaklarında ince, sürekli bir çınlama kaldı.

Süt rengi sis, kenarlarından kararmaya başladı ve bir nefes sonra simsiyah bir karanlığa kapandı.


Dakikalar, geçidin içindeki soğuk sisle birlikte ağır ağır aktı.

Silah sesleri dineli epey olmuş, barut kokusunun yerini yeniden ıslak toprağın, çürümüş yaprakların ve taze kanın keskin kokusu almıştı. Yaralanan iki asker arkadaşlarının kollarında inleyerek geçidin alt ucuna doğru taşındı; çenesine dipçik yiyen er ise bir kayaya yaslanmış, ağzına bez bastırarak sersem sersem başını sallıyordu. Çamurun ortasında beyaz kısrak artık kımıldamıyordu. Soğuyan gövdesinden gri sise doğru ince, neredeyse görünmez bir buhar yükseliyor, beyaz tüylerine bulaşmış kan ıslak çakılların arasına sızıyordu.

Sonra geçidin alt ucundan çizmelerin ağır, düzenli, tok adımları yaklaştı.

Gelenlerin yürüyüşünde pusudaki askerlerin telaşı yoktu; ölçülü, kendinden emin, emir vermeye alışkın bir ritimdi bu. Geçitte bekleyen askerler bir anda toparlanıp silahlarını göğüslerine çektiler, iri yapılı onbaşı kanlı elini pantolonuna silip hazır ola geçti.

Sisin içinden üç gölge çıktı.

En önde Yüzbaşı Nikolaos yürüyordu. Haki paltosunun yakasını soğuktan kaldırmış, deri eldivenlerini giymişti; cilalı siyah çizmelerinin yalnızca taban kenarlarına çamur sıçramıştı. Keskin hatlı, temiz tıraşlı yüzünde soğuk bir zafer beklentisi vardı. Hemen yarım adım gerisinde, koyu gri sivil paltosunun düğmelerini sonuna kadar iliklemiş Tercüman Aleko geliyordu; dar yakalı gömleği terden hafifçe buruşmuş, tedirgin gözleri hızla kayalıkları ve yerde yatan beyaz kısrağı taramıştı. Onların iki adım arkasında ise korkudan rengi atmış, omuzları içine çökmüş Kılavuz Recep sürüklenir gibi yürüyordu. İki silahlı asker onu göz hapsinde tutuyordu.

Nikolaos, önce çamurun içinde yatan beyaz kısrağa baktı. Ardından taşların kenarında ağzını tutarak oturan çenesi kanlı ere ve az ötede bacağı sarılan yaralıya soğuk bir bakış attı. Kaşları belli belirsiz çatıldı.

“Kaç kişiydiler?” diye sordu Rumca, sesi keskin ve kuruydu.

İri yapılı onbaşı topuklarını çamurda birbirine vurdu. “Dört kişiydiler efendim. Kılavuz ayrıldı. İki genç çocuk ateş altında arkadaki çalılıktan kaçtı. Emriniz gereği peşlerine düşmedik, bütün kol kadının üstüne kapandı.”

Nikolaos’un dudaklarının kenarı hafifçe gerildi. “İki çocuk mühim değil,” dedi. “Bize başı lazımdı. Getirin.”

İki asker, çamurun içinde yarı baygın yatan Fatma Seher’i koltuk altlarından kavrayıp sürükleyerek kaldırdılar ve Nikolaos’un beş adım önünde dizlerinin üstüne oturttular. Fatma Seher’in başı hafifçe öne düşmüştü; siyah başörtüsü kaymış, şakağındaki yarıktan sızan ince bir kan çizgisi yanağından çenesine doğru ağır ağır iniyordu. Yırtılan cepkeninin omzu çamurla kaplıydı, soluğu hâlâ düzensizdi.

Nikolaos durdu.

Bir adım yaklaştı, eldivenli ellerini arkasında bağlayıp birkaç saniye boyunca tek kelime etmeden karşısındaki kadına baktı.

Yüzündeki o ölçülü zafer ifadesi yavaş yavaş silindi; yerini önce belirgin bir şaşkınlık, ardından derin bir hayal kırıklığı, hatta aldatılmış olmanın verdiği sert bir şüphe aldı.

Aylardır raporlarda okuduğu, Kabakçı’da yirmi beş adamı dağıtan, köylülerin fısıltıyla adını andığı o korkunç dağ eşkıyası bu muydu? Karşısında dev gibi bir savaşçı beklerken, çamurun içinde dizlerinin üstünde tutulan bu kadın ufak tefek, ince yapılı, sıradan bir köylü kadını gibi görünüyordu.

Nikolaos’un gözleri kısıldı. Yavaşça başını çevirip sertçe Kılavuz Recep’e baktı. Sesi buz gibi, ama altından ince bir öfke sızıyordu. Aleko, Nikolaos’un sözlerini neredeyse nefes almadan Türkçeye çevirdi:

“Beni mi kandırıyorsun köylü? Yüz altını bunun için mi aldın? Kabakçı’da yirmi beş adamı dağıtan dev gibi haydut bu ufak kadın mı?”

Recep’in dizleri boşalacak gibi oldu. Yutkundu; boğazı kupkuruydu. Bir an gözleri çamurda diz çökmüş Fatma Seher’e kayar gibi oldu ama onun yüzüne bakmaya cesaret edemeden hemen bakışlarını ıslak çakıllara kaçırdı. Elleri abasının eteklerinde titriyordu.

“Vallahi odur efendim…” dedi sesi çatlayarak, yalvarır gibi başını salladı. “Yemin ederim odur. Kara Fatma budur. Oğulpaşa’daki bütün adamlar ona ‘Abla’ der, onun emri olmadan kurşun atmazlar. Vallahi odur, beyaz kısrağı da işte şurada yatıyor!”

Aleko bu sözleri aceleyle Rumcaya çevirirken, iri yapılı onbaşı da çekinerek araya girdi:

“Doğru söylüyor efendim,” dedi onbaşı, çenesini tutan askeri başıyla işaret ederek. “Yukarıdan bir adamımızı indirdi, birini dizinden vurdu. Tüfeğinin sürgüsü çamurdan kilitlenmese kim bilir kaç kişi daha düşecekti. Boş tüfekle bile altı adamın arasına dalıp ikisini yere serdi. Ufak göründüğüne bakmayın… elinden zor aldık.”

Nikolaos’un bakışları yeniden Fatma Seher’e döndü. Yüzündeki küçümseme tam gitmemişti ama artık o küçümsemenin yanında soğuk, hesapçı bir merak da vardı. Demek efsane bu ince yapılı bedenin içindeydi. İyiydi; hatta daha bile iyiydi. Böyle ufak tefek bir kadını zincire vurup İzmit caddelerinden geçirdiğinde, köylülerin kafasındaki o dev hayalet bir günde paramparça olacaktı.

Tam o anda Fatma Seher’in ağır göz kapakları yavaşça aralandı.

Şakağındaki darbe beyninin içinde sıcak bir çekiç gibi zonkluyordu. Ağzının içi tuzlu, bakır gibi sıcak bir kan tadıyla dolmuştu. Bir saniye sisin içinde sallanan gölgeleri seçmeye çalıştı; sonra görüşü bıçak gibi netleşti.

Gözleri önce beş adım ötede, çamurun içinde hareketsiz yatan beyaz kısrağına takıldı.

Kabakçı’da yağmurun ve alevlerin içinden dörtnala çıkardığı, Samanlı sırtlarında nice karanlık geçidi birlikte aştığı kısrağın beyaz göğsü şimdi kırmızı çamurla kaplıydı. Açık kalmış koyu gözleri sisli gökyüzüne donuk donuk bakıyordu. Fatma Seher’in göğsünün tam ortasından keskin, sessiz bir sızı geçti; ama kirpikleri bile titremedi, yüzünde tek bir kas oynamadı.

Sonra bakışlarını ağır ağır çevirdi ve karşısında korkudan büzüşmüş duran Kılavuz Recep’e dikti.

Tek bir söz söylemedi. Ama o kara, delici gözler Recep’in üzerine oturduğu anda adam sanki göğsünden itilmiş gibi yarım adım geriledi. Yüzü kül rengine döndü, dudakları kıpırdadı ama ses çıkmadı. Cebindeki elli altının ağırlığı o saniyede bir kurşun külçesi gibi aşağı çekti onu; Recep başını önüne eğip kendini Tercüman Aleko’nun arkasına saklamaya çalıştı.

Fatma Seher, hainin yüzünde iki saniyeden fazla oyalanmadı. Başını yavaşça kaldırdı; iki askerin kollarını sıkan sert tutuşuna aldırmadan dikleşti ve en sonunda gözlerini Yüzbaşı Nikolaos’un kibirli, temiz tıraşlı yüzüne kilitledi.

Geçide garip, ağır bir sessizlik çöktü.

Askerler kıpırdamadı. Aleko’nun nefesi boğazında takılı kaldı. Nikolaos, karşısındaki kadının ağzından bir feryat, bir küfür, hiç değilse bir meydan okuma ya da korku belirtisi bekliyordu.

Fatma Seher tek bir küfür etmedi. Yalvarmadı. Tek bir kelime bile söylemedi.

Yalnızca dudaklarını hafifçe topladı ve ağzında biriken koyu kanı, Nikolaos’un özenle cilalanmış siyah çizmelerinin tam bir karış önüne, ıslak çamura tükürdü.

Kırmızı leke gri çamurun üstünde bir an parlak kaldı, sonra ağır ağır toprağa yayıldı.

Nikolaos’un gözleri istemsizce aşağı, çizmesinin ucundaki kan izine kaydı. Sonra yeniden Fatma Seher’in yüzüne yükseldi. O kusursuz, ölçülü subay maskesinin altındaki çene kasları gerildi; yüzündeki şaşkınlık bir anda buz gibi, keskin bir öfkeye döndü. Sağ elinin eldivenli parmakları avucunun içinde sıkıca yumuldu.

Aleko bile bir adım geri çekildi; yüzbaşının böyle soğuk öfkelendiği anları iyi bilirdi.

“Ellerini kalın zincirle bağlayın,” dedi Nikolaos, sesi geçidin ıslak taşları kadar soğuktu. “İzmit’e indiriyoruz. Bugün bütün şehir, dağdaki efsanenin nasıl kırıldığını görecek.”

İri yapılı onbaşı hemen arkadaki yük katırına koştu, heybeden ağır demir zinciri çekip çıkardı. Soğuk halkaların şıngırtısı sisli kuru derede yankılandı. İki asker Fatma Seher’in yaralı bileklerini öne getirip kalın demiri sıkıca doladılar, kilidi tok bir sesle kapattılar. Fatma Seher yüzünü buruşturmadı. Kollarından çekip ayağa kaldırdıklarında sendeledi ama hemen çizmelerini çamura sağlam basıp doğruldu.

Düşman kolu, ortalarında zincirli bir kadın ve arkalarında soğuyan beyaz kısrakla geçidin alt ucuna doğru yürümeye başladı. Recep, kalan elli altını beklerken kimse yüzüne bile bakmıyordu; kafilenin peşinden titrek adımlarla süründü.

Fatma Seher geriye dönüp bakmadı. Yalnızca sisin örttüğü yüksek kestane sırtlarına doğru son bir kez kulak kabarttı. Böğürtlen çalılıklarının ötesinde ne bir takip sesi vardı ne de silah patlaması. Kadir ile Ömer çoktan ormana karışmıştı.

Bileklerindeki soğuk demir her adımda şıngırdarken Fatma Seher çenesini hafifçe kaldırdı. Yüzbaşı Nikolaos bir efsaneyi kırmaya niyetliydi; ama o hesabın daha yeni başladığını henüz bilmiyordu.


🍪 Sitemizde, size daha iyi bir deneyim sunabilmek ve içerikleri kişiselleştirmek için çerezler (cookies) kullanılmaktadır. Sitemizi kullanarak çerez kullanımını kabul etmiş sayılırsınız. Daha fazla bilgi için Gizlilik Politikamızı inceleyebilirsiniz.